Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Zijn kleinkind in Amerika denkt dat hij ‘Dagopa’ heet

PlusTheodor Holman

Ver nadat de avondklok had gebeierd, zag ik in het straatje waar het licht was uitgevallen een oudere man naast twee vuilniszakken staan, met in zijn hand een glas cognac.

“Dat ziet er lekker uit,” zei ik.

“Wil je ook?”

Ik schudde mijn hoofd. We stonden keurig op corona-afstand van elkaar en ondanks de duisternis merkte ik dat hij enigszins beneveld was. Hij gaf een paar kleine schopjes tegen een van de vuilniszakken.

“Videobanden,” zei hij. En meteen daarop: “Ik kan ze niet meer bekijken.” Hij nam een slok van zijn cognac waarvan hij hoopte dat het een jas tegen de koude wind zou zijn en een snel werkend geneesmiddel tegen irritant sacherijn.

“Ik kon die banden al niet meer bekijken – ik heb geen videorecorder – maar ik dacht altijd: als ik zin heb, koop ik wel zo’n ding op Marktplaats. Maar nu heb ik lekkage gehad en lagen die banden drie dagen onder water. Dus ik gooi ze nu maar weg.”

“Vervelend.”

Hij nam weer een slok.

“Ach ja… Op een van die banden zie je m’n vader en m’n moeder nog. Mijn vader met mijn dochter op zijn schoot. En m’n ex stond er ook op en die hoorde je praten. We waren toen nog… gelukkig wil ik niet zeggen, maar normaal, gewoon.”

“Wat naar dat je die nu kwijt bent.”

” Ja… Weet ik eigenlijk niet. Ik heb altijd gedacht: het is misschien leuk als mijn kleinkind straks haar overgrootouders kan zien bewegen en kan horen praten. Maar waarom eigenlijk?”

“Uit nieuwsgierigheid naar waar je vandaan komt.”

“Mis ik het dat ik mijn overgrootouders nooit heb gezien en horen spreken? Die kwamen uit Friesland. Boeren. Tenminste, dat zei mijn vader die eigenlijk ook weinig herinneringen aan zijn grootouders had. Wat mis je eigenlijk?”

“Wat je niet weet, mis je niet,” zei ik.

“Precies. En mijn kleinkind woont in Amerika. Ze spreekt geen Nederlands. Alleen ‘dag opa.’ Ik denk dat ze denkt dat ik ‘Dagopa’ heet. En mijn Engels is beroerd… Net als mijn Fries, zal ik maar zeggen.”

Ik begreep de associatie.

“Maar toch…,” vervolgde hij, “ik gooi ze nu weg, die banden. Het is alsof je je eigen geschiedenis opruimt. Op die andere banden staan mijn ex en mijn kind. Ik mis ze al zo lang. Ik had liever mijn schuldgevoel weggegooid. Maar dat staat niet op die video’s.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden