Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Zijn echtgenote is duidelijk gewend veel te knikken

PlusRoos Schlikker

In de brasserie zit een man die behoorlijk goed gelukt is. Dat vindt hij zelf althans. Tevreden met z’n staat van zijn leunt hij in streepjesblouse en lamswollen trui achterover. Zijn echtgenote, een spichtig vrouwtje, is duidelijk gewend veel te knikken en “Ja, Theo” te mompelen. Het stel tegenover hen informeert naar het huwelijk waar de twee waren.

Zodra Theo begint te oreren is het helder: hier spreekt een nadrukgever. Elke klemtoon krijgt een uitroepteken, iedere uitroep wordt herhaald. “Het was enoooorm leuk. Echt enorm. Maar we hadden ook een briljant cadeau. We gaven ze een echt goudklompje. Dat werd enorm gewaardeerd natuurlijk. Na de wedding werden we nog gefotografeerd. Ja, die fotosessie was eigenlijk alleen voor familie. Maar wij móesten er ook op. Dus daar stonden Theo en Anneke. Kwam vast door dat goudklompje. Het werd echt enorm gewaardeerd!”

Na dit superlatievenorgasme dendert Theo door naar het volgende onderwerp. Zijn boot. “Zelf opgeknapt. Ja, je moet je er niet te veel bij voorstellen, metertje of acht. Maar zelf opgeknapt dus. Helemaal zelf. Echt enorm leuk. Ah, daar zal je het eten hebben. Lekker.”

Theo blijkt reuze benieuwd naar zijn Curried Fattoush met little gem, bladspinazie, bloemkool, zwarte olijven en gefrituurd Libanees platbrood. “Mmmmm” tuiten de lippen. “Lekker. Maar ik mis wel een zuurtje.”

Ik had het kunnen weten. Theo kan ook enorm goed koken. Sterker, Theo is een ware Homo Coquens. Nu kan koken natuurlijk ook heerlijk zijn, het is alleen jammer dat hobbykoks vaak lijden aan aanstelleritis. Ik zal wel een seksist wezen maar het zijn vaak mannen die eindeloos bomen opzetten over de exacte temperatuur waarop je een vleesje (waarom altijd dat vlees-je?) moet braden wil het saignant zijn. Overigens ben ik zelf ook zo’n kerel, want ik kook zelden doordeweeks maar als we eters hebben, struin ik opeens hysterisch door de toko voor ingewikkeld inheems duivelskruid dat alleen tussen 12 en 27 juno te oogsten valt op een Zuid-Nepalese berghelling.

 Maar ik schep er tenminste niet over op. Theo wel. Die lift, laft, blancheert en koketteert.

Ik begin te verlangen naar Eurokok Martin die op AT5 altijd gore recepten maakte en bij de bereiding van zijn Gehaktbal Kiekeboe murmelde: “Ik heb wel vieze nagels maar die worden vanzelf wel schoon in het gehakt.” Nu is dat in onze huidige virusvolle tijden niet aan­bevelenswaardig, maar het was wel zalig onpretentieus.

Niets voor Theo kortom. Die likt aan zijn duim en brult nogmaals dat hij een zuurtje echt gewaardeerd had. “Ik ga dit namaken. Op de boot. Met een sausje Theo eroverheen. Ik heb ook zo’n klein barbecuetje. Geinig ding. Anneke en ik kunnen weken varen, hebben niemand nodig. Dat gaan we doen in juli en augustus. Heerlijk. Héér-lijk.”

Anneke knikt gelaten. Even lijkt het of ze een mondkapje draagt. Haar mondhoeken worden door onzichtbare elastiekjes naar achteren getrokken waardoor er een grimas ontstaat die door moet gaan voor glimlach.

“Samen op ons schuitje. Dagenlang. Enorm lekker. Hè, An?”.

Het wordt een enorm lange zomer.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden