Patrick Meershoek. Beeld Artur Krynicki
Patrick Meershoek.Beeld Artur Krynicki

Zijinstromer van het grote verdriet

PlusPatrick Meershoek

Net als de victoria amazonica in de Hortus komt het verdriet over de Bijlmerramp een keer per jaar tot bloei. Dat is op de avond van 4 oktober, wanneer bij het Groeiend Monument tijdens een herdenking wordt stilgestaan bij de verschrikkingen van bijna dertig jaar geleden. De ene keer is de groep groot, de andere keer klein, maar herdacht wordt er, elk jaar opnieuw.

Het is een mooie herdenking, ook omdat ze in plechtig niet vreselijk goed zijn in de Bijlmer. Een koor van schoolkinderen zingt verlegen en nauwelijks hoorbaar een liedje, een trommelaar uit de buurt mept iets op de drum. Er worden mooie woorden gesproken, royaal overgoten met een christelijke saus, want ook dat hoort bij de Bijlmer.

De tijd heelt alle wonden, en ook van de herdenking zijn in de loop van de jaren de scherpe kantjes afgegaan. Er is werkendeweg een knappe vorm gevonden waarbij wordt teruggeblikt op de ramp zelf, maar vooral wordt stilgestaan bij het grote verdriet dat de nabestaanden op die bewuste avond ongevraagd in hun schoot kregen geworpen.

Het woord veerkracht valt dan vaak. Onder de aanwezigen is een Ghanese moeder die vanuit Londen naar Amsterdam is gekomen om de herdenking bij te wonen. Zij verloor drie kinderen bij de ramp. Je vraagt je af hoe het in vredesnaam mogelijk is om daarna door te gaan, maar daar zit ze als toonbeeld van veerkracht, huilend in de armen van een vriendin.

Na al die jaren komen er nog steeds nieuwe slachtoffers bij. Kort voor de start van de herdenking word ik aangesproken door een man van middelbare leeftijd. Of ik het programma van de bijeenkomst ken? Ik vertel hem wat ons ongeveer te wachten staat. De man legt uit dat hij uit Schagen komt en dat het zijn eerste herdenking wordt.

Dan komt het verhaal. Hoe hij in 1992 met zijn ouders in Kelbergen woonde en na de crash van de Boeing nieuwsgierig naar de plek des onheils fietste. De beelden van springende mensen uit de brandende flat heeft hij nooit meer kunnen vergeten. Hij heeft het geprobeerd, vertelt hij, eerst met drank, daarna met drugs, heel veel drugs.

Een half jaar geleden had hij er plotseling genoeg van. Hij stopte met blowen en prompt kwamen de nachtmerries. Hij is nu onder behandeling van een psychiater, een prima kerel, en die heeft hem het advies gegeven om de confrontatie maar eens aan te gaan en de herdenking bij te wonen van de ramp die ook zijn ramp bleek te zijn.

Nu staat hij daar, als zijinstromer van het grote verdriet, samen met een vriendin die niet van zijn zijde wijkt. De tijd heelt alle wonden, maar je kunt er geen kookwekker op zetten. Het is een grote steun dat, zolang er mensen zijn voor wie de klap na bijna dertig jaar nog steeds nadreunt, die kinderen elk jaar op 4 oktober bij het monument bedremmeld staan te zingen.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool en schrijft elke woensdag een column. Lees alle columns hier terug.

Reageren? patrick@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden