James Worthy Beeld Agata Nowicka

'Zij gaat naar de Malediven en ik ga naar een shoarmazaak'

Column

Hij kijkt in zijn telefoon en zij kijkt in haar telefoon. Ze zijn vandaag achttien jaar getrouwd en dit vieren ze in de shoarmazaak waar ze elkaar voor het eerst zagen. Zij kijkt op Facebook naar de vakantiefoto's van een collega en lacht een loklach.

"Waarom lach je?" vraagt de man, die aan het chatten is met een meisje van twintig.

"Zo kan het ook."

"Zo kan wat ook?"

"Mijn collega heeft zijn vrouw meegenomen naar de Malediven. Zo kan het ook. Zij gaat naar de Malediven en ik ga naar een shoarmazaak."

"Dit is geen shoarmazaak. Dit is een grillrestaurant. En wat loop je te klagen? Dan begin je toch lekker een relatie met je collega. Heb je het over die Hans?"

"Ja, Hans."

"Ga alsjeblieft voor Hans, schat, ik gun jullie elkaar. Valt die Hans een beetje op verbitterde, oude wijven?"

"Nee, hij valt op jong."

"Dan gaat het lastig worden, hè?"

"Waarom haat je mij, Raoul?"

"Nee, waarom haat jij mij, Ans? Jij begint over de Malediven! Jij gebruikt andermans Facebookgeluk om mij mee te pijnigen!"

"Ik wil gewoon dat je soms iets meer je best doet. Voor ons. Voor mij."

"Moet ik meer mijn best doen? We zitten verdomme aan het mooiste tafeltje in het beste grillrestaurant van Amsterdam."

"Het is gewoon een shoarmazaak."

"Waarom voel jij je toch te goed voor alles? Je heet Ans. Je vader was een melkboer en je moeder was een lerares. Deal with it! Doe niet alsof je geld hebt. Doe niet zoals al die vriendinnen van je, die iedere week in het Amstel Hotel lunchen, maar in een derdehands Renault Twingo rijden. En niet alles wat simpel is, is slecht. Wat is er mis met shoarma? Wij hebben elkaar hier leren kennen, toch?"

"Dat klopt. Hier is het inderdaad ooit begonnen, maar heb je mij, na die eerste ontmoeting, ooit shoarma zien eten?"

"Ze hebben hier ook pizza's, hoor."

"Je begrijpt het niet."

"Wat begrijp ik niet?"

"Alles."

"Alles? Weet je wat ik niet begrijp? Ik begrijp niet waarom wij überhaupt nog samen zijn. Ik haat je. Soms wil ik je wurgen, maar ik kan je eenvoudigweg niet meer aanraken. Ik walg van je huid."

"Soms wil ik een schroevendraaier in je ribbenkast duwen, maar dan vind ik het oprecht zonde van die schroevendraaier. Weet je, af en toe hoop ik..."

"Wat hoop je af en toe, Ans?"

"Eerlijk? Af en toe hoop ik dat je een hartstilstand of hersenbloeding krijgt in je slaap."

"Ik zou nu boos moeten worden, maar het feit dat je mij een pijnloos einde gunt, raakt me. Jij haat mij en ik haat jou, maar jij bent mij en ik ben jou."

"We zijn wat we haten, Raoul. En soms, heel soms, wil ik je helemaal niet kwijt. En het is logisch dat we elkaar niets meer te vertellen hebben, maar dit wil niet zeggen dat we moeten stoppen met luisteren."

"Ik zal altijd blijven luisteren, schat. En kijken. Ik zal altijd blijven kijken."

"Ik ook. Echt waar."

"Mooi, hoe smaakt de shoarma?"

"Ik eet een pizza, lul."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden