PlusColumn

Zeven gesprekken in zeven talen

Massih Hutak.Beeld Robin de Puy

Ik sta voor Nabils garage in De Liede want de auto moet weer algemeen periodiek gekeurd worden. Hoe ik daarvoor precies in Vijfhuizen ben beland, is me niet helemaal duidelijk.

Normaal gesproken ga ik naar mijn vaste keurmeester in Noord, maar zoals dat gaat met dit soort dingen: je wisselt de zaken af zonder per se slecht bedoelde disloyaliteit. Wat dat betreft lijken garages op zakenrelaties.

De achterbanden en remblokken moeten worden vervangen en iets met het achterlicht. Ik ontcijfer nog meer letters die samen het woord handremkabel vormen, maar wat daar precies mee is, begrijp ik niet.

Furkan is vertrouwd met dit handschrift. Hij gaat meteen aan de slag. Vervolgens gaat er toch weer een week overheen want gedoe.

Inmiddels ben ik weer in De Liede. Nabil en zijn collega's staan er op hun dooie gemak maar wat te doen terwijl de autorij bij de hekken steeds langer wordt. Op een gegeven moment worden alle auto's weer naar buiten gedirigeerd. Te druk. Eigenaar boos.

Wat een klotezooi, zegt de jongen met de DHL-trui tegen me. Zijn busje staat al een uur onaangeroerd op de brug. Ik stel hem gerust met de opmerking dat dit er blijkbaar allemaal bijhoort, maar hij is alweer weggelopen om een telefoontje te plegen en ondertussen zijn er ook ineens drie katten aan het rondlopen door de zaak en ik snap er niks meer van.

Alle wachtenden staan op een gegeven moment te bellen en voor ik er erg in heb, sta ik zeven gesprekken in zeven talen af te luisteren. Het doet me denken aan een gemiddelde wandeling door Amsterdam. Ook dan vang ik allerlei gesprekken in verschillende talen op en geef ik de schuld aan de zogeheten knobbel der linguïstiek die blijkbaar huist in mijn hoofd. Gezien de omvang van mijn kruin, kunnen we gerust spreken van een bult.

Ik lees een column van Sheila Sitalsing en kom tot rust. Iemand schreeuwt iets in het Arabisch van achter de hekken naar binnen. Wat zich daarna ontvouwt, laat zich enkel omschrijven als een klucht.

Nabil en co rennen hysterisch heen en weer. Het DHL-busje wordt van de brug gehaald en een Ford Ka neemt zijn plaats in. Alle medewerkers zijn hyperactief en ik schat voor het gemak maar in dat er iemand op het terrein rondloopt die eens per week een of andere controle uitvoert.

Een oude, witte man loopt binnen. De Ford Ka is van hem en hij komt op het afgesproken tijdstip zijn auto ophalen. Daarom alle heisa. Daarna bedaren Nabil en co weer. Een uur later loop ik boos weg met mijn bewijs van keuring in de hand.

Thuis parkeer ik de auto recht voor het woonkamerraam, zoals ik dat altijd doe als ik de auto net gewassen heb. Eenmaal binnen staar ik ernaar alsof ik haar voor het eerst zie en opnieuw verliefd word.

De bomen op het plein lijken ook al in een periodieke overgang te zitten. Nu ik nog.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden