Plus Column

Zes euro voor koffie, zo'n wijk

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Laat ik vooropstellen dat ik niet neutraal ben en ook niet pretendeer objectief te zijn. Ik ben namelijk, zoals mij wel vaker wordt verweten, een boze oud-Noorderling. En ik draag die titel met trots.

Bijna een jaar geleden begon ik aan mijn onderzoek naar het fenomeen gentrification: structureel ­genegeerde en verwaarloosde gebieden die massaal worden gerenoveerd en vernieuwd om er vervolgens hippe, vermogende bewoners en ondernemers naar toe te trekken. Met het gevolg dat de oude bewoners en ondernemers die deze buurten hun karakter en cultuur gaven, massaal worden verplaatst, niet in de laatste plaats op een mens­onterende manier.

Ik begon aan dit onderzoek met de wens om een vergelijking te maken tussen Amsterdam-Noord en Brooklyn. Vanuit Brooklyn belandde ik in San Francisco, Oakland, Los Angeles, Parijs, Barcelona, Londen en Berlijn.

Op al deze plekken, die op het eerste gezicht ogenschijnlijk weinig met elkaar te maken hebben, gebeurt hetzelfde. Wat in eerste instantie een parallel moest worden tussen de wijken rondom Van der Pekstraat en Bedford-Stuyvesant, ontvouwde zich tot een verhaal over de inrichting van West-Europese en Noord-Amerikaanse steden.

De drie belangrijkste graadmeters zijn: wonen, ondernemen en onderwijs. Aan de oppervlakte merk je of een buurt in deze transitie zit, aan nieuwbouwflats die de lucht in schieten, ateliers en woongroepen waar jonge (vaak witte) kunstenaars hun intrek nemen, nieuwe winkels die ecologisch en duurzaam bewustzijn proberen uit te stralen en scholen die uit de grond worden gestampt waar begin­ners op de woningmarkt hun kinderen naartoe rijden in bakfietsen.

Een diepere kijk leert de problematische inrichting van steden waar alleen nog plek lijkt te zijn voor de rijken, ondernemingen die zich niet verhouden tot hun omgeving of omwonenden en nog meer segregatie binnen het onderwijs.

Oude bewoners zien hun wijken, die eerst vrijwel volledig bestonden uit sociale huurwoningen, transformeren in buurten waar steeds meer huizen te koop staan en waar het deel dat nog te huur is ­zozeer in het bovensegment zit dat ze geen andere keuze hebben dan te vertrekken. Lees: op te rotten.

Voor ondernemingen betekent dit dat de voormalige buurtsupers moeten plaatsmaken voor cafés waar je zes euro betaalt voor koffie en acht euro voor biologische cola. Een hartverscheurend ­'detail' in dit verhaal is dat, los van het component klasse, op alle plekken de mensen die weg moeten op elkaar lijken en de mensen die hen komen vervangen ook op elkaar lijken.

Deze zomer was ik in Los Angeles en verbleef ik in de wijk Boyle Heights in Oost-LA. De buurt, die is gebouwd rondom het plein Mariachi Plaza, staat ook wel bekend als het hart van de hispanic bevolking.

Daar zag ik de militante antigentrificatiegroep Defend Boyle Heights, opgericht door hoogopgeleide jongeren, die doorhebben dat ze niet meer hoeven te rekenen op bescherming van de overheid en zichzelf moeten verdedigen. Met als gevolg succesvolle huurstakingen maar ook heftige protestmarsen.

Ik merk dat ik zelf ook radicaler word. We, oude en nieuwe Noorderlingen, moeten wat doen.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden