PlusJessica Kuitenbrouwer

Zes eieren, gekookt en gepeld

Jessica Kuitenbrouwer
Jessica Kuitenbrouwer. Beeld Artur Krynicki
Jessica Kuitenbrouwer.Beeld Artur Krynicki

Een man met een snor balanceert op een verroeste klapstoel. De stoep is hier net zo egaal als de huizen recht staan. Al het gewicht van de man leunt op de rechter achterpoot van de stoel. Elke keer als hij de pagina’s van zijn Telegraaf omslaat, kraakt het broze hout van de zitting mee met het krantenpapier. Zijn fotochromatische brillenglazen kleuren steeds donkerder in de stijgende zon. Met een interval van pak ’m beet een minuut stapt zijn vrouw van binnen naar buiten.

Eerst met een verweerd klaptafeltje. Met een stevige ruk aan het tafelblad piept het scharnier open. Ze verzet de tafel vier keer voordat zijn poten op gelijke hoogte staan. Haar man verroert zich niet. Zij ziet het verplaatsen van hun ochtendritueel naar het vrijgekomen stoepje als een buitenkans, hij vindt het ongemakkelijk.

Binnen klinkt een fluitketel. De vrouw komt weer naar buiten, nu met een gestreken tafelkleed. Ze hangt het netjes en precies over de klaptafel.

Hij wipt met zijn duim en wijsvinger zijn onderlip naar beneden voordat hij keelschrapend doorbladert naar het volgende katern.

Zij brengt hem een stomende kop koffie. Hij knikt erkentelijk maar kijkt niet op.

Ze legt netjes gevouwen servetten op het gestreken tafelkleed en haalt de messen en vorken nog even langs haar schort.

Borden verschijnen. Hij is over de helft van de krant.

Een vrolijk peper- en zoutstel in de vorm van twee elkaar omhelzende kinderen in boerenkiel komt tevoorschijn.

Door de ramen van de voorkamer zie ik de stoom van kokend water uit de open keuken opstijgen. Zes klikkende geluiden, kort achter elkaar.

Ze loopt naar buiten met een karaf water en de koffiepot, schenkt hem bij.

Waterglazen.

Xenos-fles versgeperste jus.

Ovenbelletje. Zijn brillenglazen zijn nu zo donker als ze zullen worden.

Broodmandje op tafel. Ze blijft wat langer weg.

De onmiskenbare geur van afbakbroodjes wappert over de smalle stoep en mengt zich met de donkere geur van koffie. Ik doe mijn ogen dicht en waan me in de ontbijtzaal van een oké-ig stadshotel.

Een indringende lucht drijft mijn fantasie in. Als ik mijn ogen weer open, loopt zij net naar buiten met haar laatste schaal, haar pièce de résistance!

Zes gepelde hardgekookte eieren komen midden op tafel te staan. Zij wenst hem smakelijk eten. Zonder op te kijken prikt hij zijn vork in één van de eieren. Pas als het op zijn bord ligt, legt hij zijn krant weg.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden