Plus

Ze zijn laat dit jaar

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Het is een prachtige ochtend als ik de yogaschool uit loop, helemaal lekker uitgerekt, leeggezweet en op een zenmanier tot rust gekomen. Zowel aan de echte als aan mijn mentale hemel is geen wolkje te bekennen. Dat komt straks wel weer als ik me moet bekommeren om mijn inbox en de sociale media en het wel en wee van mijn creatieve ondernemingen.

'Is het wat?' 'Zit er eigenlijk nog wel iemand op dit soort dingen te wachten?' 'Hoe voorzie ik ons straks in onze onderhoudingen?' en meer van dit soort panische prietpraat schuif ik lekker op de lange baan.

Ik tref vrouw en kind bij het Gerard Douplein, waar het vanwege de vroegte nog zalig toeven is. Ik drink een kopje jasmijnthee terwijl kind stukjes croissant voert aan 'fogel'. De minuten kruipen voorbij. Af en toe kijken mijn vrouw en ik elkaar heimelijk aan en dan snel weer weg.

Vandaag is de dag. Ik ben nog altijd zen maar lang niet meer zo als daarnet. Om half elf hebben we afgesproken, een stukje verderop. Ze zijn laat dit jaar, naar het schijnt. Ik heb er nog niet zoveel weet van maar zoals wel meer dingen heb ik het eindelijk te pakken.

We spotten Opa, hij loopt vanaf de markt onze kant op; ook hij is vroeg en heeft er veel zin in. Hij neemt ons jongetje bij de hand en we gaan langzaam richting de afgesproken plek.

Iemand tikt mij op de schouder en ik schrik een beetje, maar niet helemaal, want zen, en het is zusje. Ze is vers uit Amerika ingevlogen voor dit heugelijke moment.

We doen een klein gesprekje met de 'hoe was het' en 'ben je een beetje uitgerust?'-s maar we weten van elkaar dat de focus eerst ergens anders ligt.

Opa loopt naar binnen en bestelt er meteen twaalf. Broertje is in een rollenbank terechtgekomen en dus helaas wat vertraagd. Ik eet er eentje met ui en zuur. Hij is zalig. Ik wist van tevoren niet wat ik er van verwachtte, maar weet nu dat dit de verwachting precies waar maakt.

Er is een moment dat we allemaal instemmend naar elkaar knikken. Stilzwijgend en genietend. De enige die de stilte af en toe doorbreekt is ons kindje, die iedereen een stukje aanbiedt met volle mond omdat hij zo enthousiast is dat met iedereen wil delen, bless his precious heart.

Ik eet er nog eentje zonder niks en kom weer in een andere dimensie terecht. Opa schuift me een glaasje korenwijn toe en ik weet dat het erbij hoort, maar ik sla het toch over omdat ik de betovering van het moment niet wil verbreken en bovendien bang ben dat ik binnen de kortste keren op mijn kop sta als ik me daar nu al aan waag.

Broertje arriveert, maakt geen wordt vuil aan zijn opgelopen vertraging en duikt meteen op een portie zonder niks. Opa Opa arriveert en heeft het over of ie nou wel of niet gesneden moet worden en haalt er dan ook nog een die helemaal heel is en hapt hem zo naar binnen. Het is een prachtige ochtend.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden