Plus Column

Ze willen allemaal graag bij Team Ajax horen

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'.

Ellen Dikker Beeld Wolff

De eerste dag dat ze zich moeten melden op De ­Toekomst is misschien wel de mooiste van het seizoen. Het is de dag dat de nieuwe kleding wordt uitgereikt.

Ze kijken er weken reikhalzend naar uit. Ze sturen elkaar al voor de zomer fotootjes van het nieuwe tenue en speculeren over de kicksen. Het gonst dat ze dit jaar misschien wel kicksen met een sokje krijgen. Veel gelukkiger kun je ze niet maken. Een kicks met een sokje is voor een voetballertje wat een Stradivarius voor een violist is.

Met een grote nieuwe Ajaxsporttas komen ze de kantine binnen. In de tas een regenjas, winterjas, drie trainingspakken, drie korte tenues, drie paar sokken, scheenbeschermers, slippers, zaal-, loop- en noppenschoenen en een rugzak.

Inmiddels weet mijn zoontje wat hij kan verwachten. Maar het eerste jaar, net vers bij Ajax, was hij totaal overrompeld. Omdat de sporttassen dat jaar nog niet gearriveerd waren, kregen ze het hele pakket in een grote, witte zak mee. Zijn armen pasten er nauwelijks omheen, zijn hoofd piepte er net boven uit. En zijn blik verried alles. Hij deed alsof hij het allemaal normaal vond, een geveinsd koelbloedige blik, maar achter dat masker zag ik de opwinding kolken.

Ook wij wisten niet wat ons overkwam. Bij zijn oude cluppie kreeg het selectieteam een presentatiepak voor de wedstrijden. Een broek en een jasje. Eén pak. En dat diende aan het eind van het seizoen te worden in­geleverd. Nu moesten we zijn kamertje verbouwen om extra kastruimte te creëren.

Werden de jongens niet iets te veel verwend? Maar het uitgebreide kledingpakket bleek voor al die trainingen in weer en wind geen overbodige luxe. Die pakken zijn einde seizoen behoorlijk afgeragd.

De nieuwe set maakt de jongens zielsgelukkig. Als een teamgenoot in de kantine een jasje aan z'n moeder laat zien, is het hek van de dam. De tassen worden opengeritst en ineens staan ze daar allemaal van top tot teen uitgedost in de fonkelnieuwe kledij.

Ik zie al die jochies in diezelfde pakjes voor me en even schiet het door me heen: Team Ajax. Ze willen er allemaal graag bijhoren. Trotse witte, zwarte, bruine en mokkakoppies steken boven de shirtjes uit. Ze lijken op elkaar en toch zijn de verschillen enorm.

In die uniforme outfits huist rijk en arm, religieus en seculier, hoge en lage Cito-scores, bijdehand en verlegen, speels en serieus. Prachtig om binnen die collectiviteit de eigenheid te zien. Die moet gekoesterd.

e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden