Femke van der Laan Beeld Agata Nowicka

'Ze was eerst met een ander, jarenlang'

Plus Column

Ik had al gezien hoe de man naast me tuurde naar de fles in zijn hand. Hoe hij met zijn ogen kneep, de fles zo ver mogelijk weghield. We staan voor het shampooschap. Hij heeft iets rozeroods uit de rijen gepakt.

"Kun jij lezen wat voor shampoo dit is? Ik ben mijn bril vergeten."

De man houdt de fles dicht bij mijn gezicht. Zijn hand trilt. Ik zie glimmende pitjes heen en weer gaan.

"Pomegranate," lees ik de dansende letters voor.

De man trekt de fles weer terug.

"Is dat grapefruit?"

"Granaatappel."

"Hoe ruikt dat?"

De man gaat met zijn duim over de dop. Zijn nagel stopt bij de inkeping. Als hij nu zijn duim omhoog ­beweegt, is de fles open. Dan kan hij de granaatappel ruiken.

"Zoet, denk ik."

We kijken allebei naar de duim op de dop. Dan zeg ik zachtjes: "Ik weet nooit of je shampoo open mag maken in de winkel. Om te ruiken."

De man kijkt me aan en fluistert: "Ik doe het altijd als niemand kijkt."

Zijn duim schiet omhoog. De fles is open. De man houdt zijn neus boven het kleine gaatje. Dan houdt hij hem mij voor. Ik adem diep in. Zoet.

"Vind je hem lekker?"

Ik weet het niet zo goed. Ik denk aan mijn shampoo thuis. Ik zou niet kunnen zeggen waar die naar ruikt. Naar shampoo. Denk ik. Dan doet de man een stap dichterbij. Ik zie zijn schedel door zijn haren heen.

"Ik neem elke keer een ander," zegt hij zacht. "Als deze op is, neem ik weer een nieuwe. En daarna weer een nieuwe. Weet je waarom?" Voor ik met mijn hoofd kan schudden, praat de man al verder. "Dat is voor mijn vrouw. Ze was eerst met een ander, jarenlang. Hij had al die tijd dezelfde shampoo. In het begin vond ze het lekker ruiken, frisgewassen haren en zo, maar van de een op de andere dag was dat over."

"Ze kon de geur niet meer verdragen. Een paar maanden later was ze weg. Haar neus had als eerste door dat het voorbij was." De man houdt de granaatappelshampoo naast zijn gezicht. Hij glimlacht "Dat gaat mij niet gebeuren. Ik koop al veertien jaar elke keer een andere fles."

Ik knik. Dat gaat hem niet gebeuren. "Houdt ze van zoet?"

"Volgens mij wel."

Ik kijk naar de man die de neus van zijn vrouw voor de gek houdt. "Doe deze dan maar."

De man glimlacht tevreden. Zijn ogen knijpen een beetje als hij me aankijkt.
Dankbaar. Ze zal weer een ­fleslang van hem houden.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees hier al haar columns terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.