Theodor HolmanBeeld Artur Krynicki

Ze was bang voor haar eigen zoon

PlusTheodor Holman

Ze lag in haar bed en hoorde haar zoon thuiskomen.

Was ze bang?

Ach, om zoveel. Om hem. Corona.

Ze pakte haar Ventolin­inhalator en nam een pufje, want ze had weer last van haar astma.

Zoon deed in de keuken de koelkast open. Waarschijnlijk nam hij nog een biertje. Net als zijn vader vroeger, zelfs nog op de avond van zijn veel te vroege overlijden.

Zou ze uit bed gaan? Nee, ze kon beter in haar kamer blijven.

Terwijl ze zich concentreerde op haar ademhaling, vroeg ze zich af waarom hij geen vriendin had. Hij was toch al twintig. Zij zou het niet erg vinden als hij op kamers ging, maar dat wilde hij niet. Nu had hij ondertussen ook het halve huis in beslag genomen, dus wat betreft de ruimte begreep ze het wel. Maar waarom wilde hij bij moeder blijven? Natuurlijk, hij kon makkelijk een meisje mee naar huis nemen, maar zij… tja, zij wilde misschien ook wel eens iets. Ze was 45. Ze had soms zin, waarover ze zich trouwens schuldig voelde.

Met haar astma en suikerziekte moest ze tegenwoordig uitkijken, voorzichtig zijn. En hij… Ze wist dat hij naar feesten ging. Ze had wel gemerkt dat hij dronken thuiskwam. Ze wist ook dat hij soms aan het blowen was. Dat kon haar niks schelen. Maar zij behoorde tot de risicogroepen.

“Ach mam, het is allemaal gezeik,” had hij tegen haar gezegd, “als je goed ventileert, kan je niks overkomen.” Hij was zo onverschillig. Hij vond alles onzin.

Ze ging op de rand van haar bed zitten.

Het ademen ging beter.

Moest ze weer tegen hem zeggen hoe bang ze was? Bang om op de ic terecht te komen, bang dat ze het steeds benauwder zou krijgen, in slaap gehouden zou moeten worden, misschien zou sterven. Johan was opeens dood gebleven. Dat was toch anders dan het hebben van het besef van sterven.

Hij zette de televisie harder.

Waarom wilde hij trouwens nooit praten over de dood van zijn vader? Merkte hij ­trouwens dat ze hem toch enigszins meed? Waarom deed hem dat geen verdriet? Een moeder knuffelt een zoon van twintig al weinig, maar zij hadden sinds de dood van Johan elkaar eigenlijk nooit meer een kus gegeven.

Ze was bang voor degene van wie ze het meeste hield en die ze nodig had.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden