James Worthy.Beeld Agata Nowicka

Ze wachten gewoon rustig op hun beurt

PlusJames Worthy

De laatste tien dagen heb ik twaalf boeken gelezen. Ik zou mezelf nooit een boekenworm noemen, maar eerder gewoon een man in een wereld die krioelt van de verhalen.

Vorig jaar heb ik van mijn vrouw een leesstoel voor mijn verjaardag gekregen. Het is een mosgroen ding en de leuningen zijn zo breed dat ze ook als tafeltjes fungeren. Op de ene leuning liggen twintig boeken en op de andere leuning liggen er vijfentwintig. Op de stapel van twintig liggen de boeken die ik graag wil lezen. En als ik soms schrik van de hoogte van die stapel, hoef ik alleen maar naar de andere stapel te kijken. Op de stapel van vijfentwintig liggen de boeken die ik niet per se hoef te lezen. Nog niet per se hoef te lezen. Want dat is het mooie aan boeken. Ze wachten gewoon rustig op hun beurt. En er komt altijd een beurt.

Zo kocht ik in 2017 Machten der duisternis van Anthony Burgess. Mijn hart zei dat ik het moest kopen, maar mijn hoofd zei eerlijk dat het nog geen ruimte voor een 750 pagina’s tellend meesterwerk had. De camping in mijn schedel zat vol. En soms heb je als lezer gewoon even geen zin in één van de beste romans ooit.

Een week geleden voelde ik dat de camping leeg was. Geen campers, geen voortenten, geen haringen, alleen dorre plekken en kapotte wasknijpers in het gras. Ik gaf meneer Burgess een seintje en hij koos een plek uit. Hij koos voor de plek die het verst van het zwembad lag. Drie dagen later vertrok hij weer. Het was de mooiste vakantie die ik ooit heb gehad.

Na Burgess stonden er opeens twee andere schrijvers voor de slagboom. William Golding en Dimitri Verhulst. Lord of the Flies heb ik al tientallen keer gelezen, maar gedurende een crisis is er geen beter boek. Het gaat over afzondering, leiderschap en het menselijk hart. De valkuilen in ons hart.

Golding ging vroeg naar bed. Hij liep naar zijn tent en sloeg een paar keer op zijn kuiten, maar toen hij de hand voor zijn gezicht hield, zag hij geen muggenresten. Mopperend ritste hij zijn tent dicht. Je kon hem horen nadenken over dat geluid. Niets klinkt troostrijker dan de rits van een tent.

In de nacht was het tijd voor Dimitri Verhulst. Hij kwam bij me zitten met een fles gin en vertelde zijn verhalen. En na een paar zinnen was ik alweer verliefd op hem. Ik ben vaak verliefd op schrijvers geweest, maar Verhulst spant de kroon. Zijn stijl maakt me gelukkig.

We leven in een tijdperk waarin 80 procent van de schrijvers sober schrijft. Korte, vreugdeloze zinnen. Zinnen als halfslachtige stoten tijdens ongeïnteresseerde seks. Veel schrijvers schrijven zoals mensen die veertig jaar met elkaar getrouwd zijn vrijen. En dat is helemaal prima, want sober scoort.

Maar Verhulst stoot de goden wakker en bezwangert de duivel. Hij doet niet aan onopgesmukt en nuchter. Zijn zinnen dansen straalbezopen over het papier en kotsen de mooiste regenbogen. Voorbeelden? Verhulst denkt in zijn laatste boek terug aan een vrijpartij in een auto en eindigt met: ‘We hebben tenslotte het auto­alarm aangeneukt.’ En als zijn hond op sterven ligt schrijft hij: ‘Het was voorbij. De vliegen bonden hun servetten om.’

Beste lezer, als deze crisis voorbij is en de wereld weer een beetje normaal doet, wil ik gedurende die eerste nacht alleen maar autoalarmen horen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden