Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Ze verwacht dat er iemand uit de mais zal stappen

PlusMaarten Moll

“Hier ruisen de bomen ook anders,” zegt M. “Onheilspellend. En van dat wuivende mais krijg ik echt de kriebels.”

We worden hier in vakantieoord G. omringd door mais. Velden en velden vol mais. Het staat meer dan manshoog. Als we wandelen of fietsen duurt het soms even voor we, aan weerszijden ingesloten door mais, weer een boerderij zien, of een kerktoren.

“Kon ik er maar overheen kijken,” zei M. “Dan vond ik het echt leuk hier.”

Ze komt uit de Wijdewormer waar je zo ver over land en water kunt kijken als je wilt. Hier in de Achterhoek stuiten haar ogen steeds op gewassen, rijen bomen en bosranden.

“Dat mais beweegt ook de hele tijd.”

“Dat is de wind.”

“Ja, dat zeg jij.”

’s Avonds moet ik mee de hond uitlaten. Ze verwacht ieder moment dat er iemand uit de mais zal stappen om haar mee terug het gewas in te trekken. Het overhangende blad doet haar aan armen denken. Duizenden armen.

“Hoe kom je daar nu weer bij?” vraag ik.

“Je hebt het echt niet door hoor, als er iemand in de mais staat en naar je loert,” zegt M.

“Wie verstopt zich nou in mais om dan naar mensen te gaan staan kijken?”

“Je hebt Signs toch wel gezien?” zegt ze. “Die film met Mel Gibson over aliens die zich in de maisvelden om zijn huis verstoppen?”

“Dat is een film, liefje, en zo te horen een tamelijk ongeloofwaardige.”

“Ik vond hem anders doodeng.”

“Je moet eens met mijn vader gaan praten, die gelooft ook in graancirkels,” zeg ik.

“Doe eens even normaal! Ik ben geen gekkie!”

We lopen verder.

“Ken je dan ook Children of the corn van Stephen King?” vraag ik op onschuldige toon.

“Man, gisteren had je het ook al over Stephen King toen we al die honden zagen! Naar wat voor een streek heb je me eigenlijk meegenomen?”

“Dat ging over kinderen die de macht overnemen in een dorp, omgeven door mais. Op een gegeven moment zijn alle volwassenen verdwenen.”

“Hou op!”

“Die gasten vereren de een of andere god die in de maisvelden leeft. Ze offeren volwassenen aan hem.”

“Nu kappen hoor!”

“Heb jij sinds vanmiddag hier in de buurt nog volwassenen gezien?”

Ik krijg een gevuld maar dichtgeknoopt poepzakje naar mijn hoofd geslingerd.

Ik buk net op tijd en het zakje vliegt over me heen, zo tussen de mais.

“Zelf halen!” zeg ik.

Dan horen we een raar geluid vanuit het maisveld.

“Wat was dat?” roepen we tegelijkertijd.

Zo beheerst mogelijk lopen we terug naar het huisje. We kijken een paar oude afleveringen van Creatief met kurk en lachen veel te hard.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden