Column

Ze staat bekend als de vrouw die niet meer kan lachen

James Worthy
James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Ze ligt op de vierde verdieping van het ziekenhuis en staat bekend als de vrouw die niet meer kan lachen. ­Alle cliniclowns weten van haar bestaan, maar ze hebben haar opgegeven. Alleen clown Titus probeert het nog.

Elke dinsdagochtend om elf uur loopt hij haar kamer ­binnen. Hij trekt de gordijnen open en zij doet alsof ze slaapt. "Goedemorgen. Ik weet dat je niet slaapt. Ik ben tien jaar getrouwd geweest, ik weet precies wanneer een vrouw aan het nepslapen is."

"Heb je mijn koffie meegenomen?"

"Ja, maar jij moet raden waar ik je koffie heb verstopt."

"Titus, ik ben te oud voor clowns. Geef mijn koffie ­gewoon."

"Nee. Je weet hoe het werkt."

"Onder je hoed! Daar staat mijn koffie."

Titus doet zijn hoed af en inderdaad, er staat een ­kartonnen beker op zijn hoofd. Hij gaat naast haar bed door zijn knieën en zij pakt het bekertje. De hitte komt door het karton heen.

"Ben je niet bang dat de koffie omvalt?" vraagt ze.

"Ach, ik ben toch al in het ziekenhuis. Hoe heb je ­geslapen?"

"Ziek en alleen. Weet je dat ik eind vorige week ben ­gedumpt? Hij zat naast mijn bed, op die stoel daar, en hij draaide de hele situatie om. En in die omgekeerde wereld werd ik door hem aan de kant gezet."

"Maar waarom dan?"

"Hij wilde me niet verder zien aftakelen. Hij wilde me niet zien sterven. Hij wilde me kunnen herinneren ­zoals ik vroeger was."

"Tegenwoordig is dat heel normaal, of zo. Dat de persoon die de steunpilaar hoort te zijn ­ervoor mag kiezen in te storten. Hij kaapte gewoon de slachtofferrol. En hij zei ook nog dat hij het echt had geprobeerd, maar dat hij erachter was gekomen dat sterven geen teamsport is."

"Wat een fucking clown."

Ze lacht, en schrikt er zelf van. Van het geluid en van de spanning in haar wangen.

Hij neemt haar mee naar het parkje naast het ziekenhuis. Dit is de eerste keer in zes maanden dat ze buiten is. Hij duwt de rolstoel behendig langs de plassen, maar dan zegt ze dat hij door de plassen heen moet rijden.

"Maar dan worden je voeten nat. Straks word je ziek."

"Hahaha, je grappen worden steeds beter. Maar weet je dat ik daar vaak aan denk. Dat ik een andere ziekte op moet lopen. Een longontsteking bijvoorbeeld. En dat die twee ziektes dan met elkaar gaan vechten in mijn lichaam."

"Alleen de winnaar mag mij doden. En dan hoop ik dat de longontsteking alle kankergezwellen verslaat en dat die ontsteking daarna zo moe is, dat hij me niet meer kan doden."

In het parkje dat naast het ziekenhuis ligt, doen de ­bomen en de vogels net een beetje meer hun best dan in de parkjes die niet naast een ziekenhuis liggen. De meerkoeten vechten er niet met de eenden en de ­honden houden er hun poep op.

"Denk je dat ik naar de hemel mag?" vraagt ze.

"Wil je naar de hemel dan?"

"Niet per se. Het eeuwige geluk is misschien nog wel een ergere hel dan de hel zelf."

"Dan zal ik je voeten extra nat maken."

"Wat?"

Hij rent met de rolstoel door de plassen heen. Stampend met zijn onnodig grote schoenen.

"Met heel natte voeten is het makkelijker overleven in de hel," lacht de clown.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden