Jessica Kuitenbrouwer.Beeld Artur Krynicki

Ze slaat haar geliefde met gebalde vuist terug

PlusJessica Kuitenbrouwer

Het vrijdagavondgelach verstomt en een ijzige stilte waait over de gracht. Op het stoepje staat een jong echtpaar tegenover elkaar. Hij ademt zwaar. Stoom wasemt van hem af. Hij is witheet. Zij duwt haar beide handen tegen haar linkerwang.

De klap galmde over het water en ketste via de pakhuizen weer terug de wal op. We hebben het allemaal gehoord.

Een overbuurvrouw op driehoog staat al met haar telefoon in de hand. Gespannen kijken omstanders naar de geslagen vrouw. Haar man neemt om af te koelen een slok van zijn bier. Zij laat haar armen zakken en even lijkt het alsof ze gewoon weer plaats zullen nemen tussen hun familie aan de picknicktafel. Maar dan slaat zij met gebalde vuist terug. Zijn pils rinkelt op de grond en hij wankelt in shock achteruit.

Een moederlijk gekerm klinkt en een vijftigster springt op. Ze grijpt haar schoondochter bij het haar en stelt haar een voor de hand liggende reeks retorische vragen: “Wat doe jij nou? Wie denk je wel niet dat je bent? Dacht je dat dat normaal was?”

De overbuurvrouw op driehoog heeft de hoorn aan haar gezicht en staat driftig gesticulerend verslag uit te brengen. Sirenes zwellen aan en de picknicktafel wordt omsingeld door blauw. Een grote hond blaft en gromt en springt tegen een agent op. De man wordt in de boeien geslagen, de vijftigster springt op een rechercheur af en houdt eenzelfde pleidooi als een voetballer wiens teamgenoot met rood eruit wordt gestuurd. De geslagen vrouw wordt weggeleid door een vaderlijke agent met grijzende slapen. Achter de bomen ontwaakt een luid gesnik. Familieleden staan reddeloos met geheven handen vragen van de politie te ontwijken.

Een jongen van een jaar of twaalf begint nu ook te huilen. Dit zet de vijftigster ertoe aan om te beginnen met duwen en trekken. De rechercheur sommeert haar zich te gedragen, maar na een ‘nee jullie moeten je gedragen’ wordt ook zij in de boeien geslagen. Moeder en zoon staan nu naast elkaar opgesteld langs een politiebus met geblindeerde ramen. Alle familieleden worden terug naar hun huizen geëscorteerd.

Een dag later hoor ik de vrouw op de hoek inpraten op de bovenbuurvrouw op driehoog.

“Je kent hen toch wel? Zij woont daar op het plein, die jongen hier op het rijtje – allemaal in de buurt eigenlijk. Zij zijn van die zaak hierachter, weet je wel? Is behoorlijke stress nu, zo maanden geen inkomen gehad… Echt, hij is een goeie jongen…. Schijnt alleen nogal te drinken.”

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden