James Worthy. Beeld Agata Nowicka

‘Ze moest terug naar dat klote-Göteborg’

Plus James Worthy

Achter de balie van de midgetgolfbaan staat een jongen die het wereldrecord ongeïnteresseerdheid uitstralen probeert te verbreken. Hij is goed op weg. Ogen als een testbeeld. Alle knopen van zijn lichtgele poloshirt staan open en hij slaakt een diepe zucht na iedere handeling die hij verricht.

“Gaat alles goed met je?” vraag ik, terwijl ik een rode, een witte en een blauwe bal in mijn regenjas laat vallen.

“Zie ik eruit alsof het goed met me gaat? Ik wil hier helemaal niet staan.”

“Waarom sta je hier dan?”

“Ik ben de stiefzoon van de eigenaar. Een paar maanden geleden verkocht hij al zijn bitcoins en met dat geld kocht hij deze midgetgolfbaan. Ik neem het mijn moeder kwalijk. Zij werd verliefd op een koekenbakker en nu sta ik hier. Haar hart heeft me verraden.”

“Ik begrijp best dat je ontevreden bent, maar dit is een prima vakantiebaan.”

“Het gaat niet om het werk, maar om de herinneringen. Tot vorige week had ik een vakantievriendinnetje. Ze kwam uit Zweden. Ze sprak geen Engels, maar ja, een taalbarrière kan gewoon in een tafeltje veranderen als je er een kleedje overheen legt. Ik zag haar hier voor het eerst. En ook voor het laatst. Ze moest terug naar dat klote-Göteborg.”

“Dat is helaas hoe vakantieliefdes verlopen. Je wordt verliefd op een raketlancering en dan begint het af­tellen. Heb je haar telefoonnummer?”

“Ja, ik ben haar via Whatsapp aan het bombarderen met zinnen uit Engelse liefdesliedjes, maar ze kan geen Engels. Ze mag de taal niet leren van haar vader en moeder. Ze willen niet dat ze Donald Trump kan verstaan.”

“Het kleedje is verdwenen.”

“Dus dat.”

“Maar de vakantie is nog niet over, toch? Dat is het fijne aan vakantieliefdes. Als het vakantie is, verandert je hart in een sixpack bier. Je hebt nog vijf biertjes over, man. Wees gul, geef rondjes.”

Mijn vrouw en zoon staan klaar op hole 1. De ballen zitten in mijn regenjas. Ze kunnen niet zonder mij beginnen en ik wil niet zonder hen eindigen. De kleine legt een balletje neer en slaat mis. Niet veel later ligt hij in een deuk. Het is de mooiste schade die ik ooit heb ­gezien. Zijn lach is mijn sleepwagen.

Op hole 6 slaat mijn vrouw een hole-in-one. Ik haal mijn schouders op en zeg tegen haar dat ik niet aan het kijken was. Hole 9 is kapot. Er zitten drie gaten te veel in de baan. In feite is de baan dus niet kapot, maar te geschikt.

Als we naar hole 17 lopen, komt de jongen naar buiten. Het onderste knoopje van zijn polo zit dicht.

“Hier kwam ik haar voor het eerst tegen. Niemand ziet er mooi uit tijdens het midgetgolfen. Er is te veel beton en de stokken zien er goedkoop uit, maar Isabella maakte een catwalk van hole 17. Ze had vijf slagen nodig. En ik één blik. Op de laatste hole zat er een mug op haar linkerkuit. Ze sloeg het beestje dood met een platte hand. Was ik maar die mug, dacht ik nog. En nu ben ik die mug.”

“Wees gul. En geef rondjes.”

“Maar er zit een gat in mijn hart.”

“En daarom werk je hier.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden