Column

Ze maakten een graancirkel in het gras van het Museumplein

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Hij zit op het Museumplein te kijken naar tientallen toeristen die op de foto gaan met letters. Op dit soort momenten mist hij het oude Museumplein het meest. Toen het plein nog gewoon een straat was. Met die lange rechte hobbelweg, die als een soort landingsbaan tussen de musea en de consulaten in lag.

Zijn vader gaf altijd extra gas op het Museumplein. Dan vloog de Ford als een sjoelschijf in de richting van de fietstunnel.

Hij kijkt naar de blauwe huurschaatsen die voor zijn voeten liggen en dan hoort hij haar stem.

"Ben jij Joris van het internetforum voor mensen met een winterdipje?"

"Ja, ben jij Bouchra?"

Ze omhelzen elkaar.

"Je hebt te veel aftershave opgespoten," zegt ze.

"Ik wilde gewoon lekker voor je ruiken."

"Het is al goed."

Hij ziet de bui al hangen. Hij is niet goed met vrouwen. Gisteren sprak hij een meisje aan in de supermarkt. Ze keek hem aan, grinnikte heel eventjes en toen zei ze: "De enige reden waarom je met me probeert te praten, is omdat ik mooi ben."

"En de enige reden waarom je niet met mij wilt praten, is omdat ik lelijk ben."

"Hoe diep is jouw winterdip?" vraagt hij aan Bouchra.

"Eigenlijk ben ik hartstikke depressief, Joris, maar soms is het heel fijn om te zeggen dat je gewoon even een winterdipje hebt. Begrijp je dat?"

"Ik begrijp dat. Als je twee ziektes hebt, is het soms goed om te doen alsof je alleen aan de minst pijnlijke ziekte van de twee lijdt."

"Ik heb geen zin om te schaatsen."

"Ik ook niet, Bouchra."

"Je hoort toch weleens mensen zeggen dat ze in het verkeerde lichaam geboren zijn? Ik heb het gevoel dat ik in het juiste lichaam, maar in de verkeerde wereld geboren ben."

"Ik ken dat gevoel. Dit is niet mijn wereld. Al heel lang niet. Toen ik elf was, las ik een keer iets over graancirkels in Drenthe. Ik ben toen met de trein naar dat plaatsje gegaan en ben in één van die graancirkels gaan liggen."

"Waarom deed je dat? En ik denk dat ik het antwoord al weet. En dat ik mede dankzij dit antwoord verliefd op je ga worden, maar oké, Joris, waarom ging je in die graancirkel liggen?"

"Ik hoopte dat de dingen die die graancirkels hadden achtergelaten, zouden terugkomen. En dat ze me zouden meenemen. In hun ruimteschip naar weet ik veel waar. Een planeet, ergens, hier heel ver vandaan. Een planeet zonder zon, maar toch vele lichtjaren van deze donkerte verwijderd."

"Dit is zo fijn."

"Wat is fijn, Bouchra?"

"Ik werd vanochtend wakker en ik voelde me als het rietje in een leeg pakje appelsap."

"Redelijk uitstekend, maar bijzonder doelloos?"

"Ja, maar jij hebt het pakje weer gevuld."

Met twee sjaals, vier handschoenen en twee mutsen maakt Bouchra een graancirkel in het gras van het Museumplein. Ze pakt de hand van Joris vast en samen gaan ze in de cirkel liggen.

Hij denkt terug aan het oude Museumplein. Toen het nog gewoon een landingsbaan was.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden