Femke van der Laan. Beeld Artur Krynicki
Femke van der Laan.Beeld Artur Krynicki

Ze is hier opgegroeid, groot geweest, en nu wordt ze weer kleiner

PlusFemke van der Laan

Er staat een rij voor de melk. Of eigenlijk staan er twee vrouwen voor de melk en ben ik de rij, erachter, in mijn eentje. Ze zijn niet snel. Ik sta er al even. De vrouwen kijken alleen maar, naar boven vooral, ik hoor ‘die’ en ‘ja’, maar ze maken geen aanstalten de glazen deur voor de melk te openen.

Ze zijn al wat ouder, de vrouwen, misschien wel gewoon oud. Ze leunen allebei op een rollator, houden die met twee handen vast. Ik kan op hun hoofden kijken.

Een van de vrouwen draait zich om en kijkt naar mij. “O,” zegt ze. De andere vrouw keert haar hoofd mijn kant op. Uit haar mond klinkt ook een ‘O’.

Het is alsof ze met elkaar praten, in O’s, alsof de ene O iets betekent als: kijk, komt dat even goed uit. En de andere O het antwoord is: nou inderdaad, wat handig.

“Zou jij even de melk kunnen pakken?”

De vrouw haalt een hand van haar rollator, een stukje, en wijst naar boven met haar wijsvinger. “Zo’n dunne smalle.” Dan gaat haar hand weer terug.

Aan haar a’s hoor ik dat ze hier vandaan komt. Hoe ze de letter z uitspreekt, verraadt het ook. Ze is hier opgegroeid, groter geworden, groot geweest, en nu wordt ze langzaam weer kleiner. Ik denk aan de melk die ze heeft gedronken. Aan hoe die dezelfde curve moet hebben gemaakt. Eerst een beetje, dan de flessen, later pakken, steeds groter, steeds meer, tot het minder werd, tot nu. Nu kan ze het af met een dunne smalle.

Ik pak de melk. “De lichtblauwe.” Mijn hand gaat een beetje naar links.

“En ik een donkerblauwe. Ook zo’n ­kleine.”

Ik draai me om met de twee pakken en geef ze aan, steek mijn handen uit naar de vrouwen.

“Wacht.” De vrouw laat weer een van de handvaten los en schuift langzaam een bakje druiven opzij dat in het mandje van haar rollator ligt.

Er zit condens aan de pakken melk, ik glijd er even met mijn vingers overheen en denk aan hoe warm het is, buiten. Dan voel ik de sokken in mijn schoenen. Dichte schoenen. Warme sokken. In de winter droeg ik ze ook. Het mooie weer van deze week kwam te vlug. Of misschien ben ik ook niet snel.

Als het lichtblauwe pak naast de druiven staat en het donkerblauwe naast een pakje roggebrood buk ik om voor mezelf melk te pakken. Een container van twee liter. “Zo!” roept de vrouw uit. Haar z-van-hier gaat de hele winkel door.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden