Roos SchlikkerBeeld Oof Verschuren

Ze is 47. De arts huilde toen ze haar de diagnose gaf

PlusRoos Schlikker

Op 1 mei had ze er moeten staan, haar armen in de lucht, meebrullend bij het concert van Tino Martin. Haar vriendin had haar getrakteerd op een kaartje. Dat is echt te duur, had ze gereageerd. “Ach, de komende jaren bespaar ik op je verjaardag omdat je er niet meer bent, dus deze keer kon het er wel vanaf,” was het antwoord. ‘Harde doodgaanhumor’ noemt ze het zelf. Ze houdt ervan.

Ze houdt ook van tv-series over mensen op huizenjacht in het buitenland. Van schone was. Van de slappe lach met haar zoon om gekke internetmemes. Van haar andere zoon zien eten (“Daar komt zo veel plezier en overtuiging vanaf”). Van het Duitse woord Sehnsucht: missend smachten, niet alleen naar vroeger, maar ook naar ooit.

Ik heb haar nooit ontmoet en dat zal helaas niet gaan gebeuren. Ze reageerde eens op mijn Instagram. Ik bekeek haar account: Longtrutjes. Grappige naam.

Nou, nee. Niet grappig. Het is haar verwijzing naar de gemene uitzaaiingen in haar longen. De arts huilde toen ze haar vorig jaar de diagnose gaf. Ze had het niet vaak meegemaakt, deze fatale darmkanker bij zo’n jonge moeder.

Ik lees al maanden mee met haar leven. Een leven dat steeds vaker gaat over de dood. En over alles wat ze nog zo graag zou doen.

Ze wil haar vriendinnen knuffelen. Ze wil schilderen met kindjes op Lesbos. Ze wil de bergapen in Japan zien. “Mam, je moet me leren strijken,” zegt haar puberkind. Want als zij er niet meer is, moet iemand in huis dat kunnen. Ze wil dat grote feest met jaren-tachtig-en-negentigmuziek en al haar vrienden om mee te dansen. Ze wil zo graag terug naar Rome waar ze ooit woonde. Nog één keer over de Piazza del Risorgimento lopen richting het Sint-Pietersplein – “en al mijn lievelings-Italianen nog eenmaal goed knuffelen en met echte ­Italiaanse gebaren zeggen dat ik ze liefheb.”

Haar lichaam redt het niet meer. Bovendien is dit de slechtste bucketlisttijd ooit. De wereld is gesloten, net nu zij er alles uit had willen trekken.

Dagelijks klagen mensen dat ze zich tekort voelen gedaan. Het is hun recht, vinden ze, om gewoon naar Ikea te gaan, dronken te worden aan een plakkerige bar, concerten te bezoeken. Maar dat zijn geen rechten. Het zijn privileges. Privileges die ik haar had gegund. Want wij maken veel niet mee nu, maar weten dat het straks weer kan. Wij missen met vooruitzicht. En dat is precies wat zij mist.

Ze is 47. Er is zo veel waarvan ze houdt. Van nacho’s. Van expres verkeerd Duits praten met haar man. Van mooie oude mensen stiekem fotograferen. Van koffie waarin ze Italiaanse koekjes sopt. Van twee jongens, de hare. Jongens die ze nu de was leert doen.

Ze is illustrator en bracht een kinderboek uit over Gijs Giraf. Het heet Later als ik groot ben. Haar later is nu geworden. Een nu dat alles heeft stilgelegd.

Sehnsucht. Zij mist. Zij mist de wereld vooruit.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden