Column

Ze heeft gelijk. Die kleine r houdt alles bij elkaar

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Het allerfijnste aan de laatste maand van het jaar vind ik de tweede week.

Als de stoomboot weer in de mist is verdwenen en er zout op de straten wordt gestrooid in plaats van noten van peper.

Als de snijdende wind de stad in prachtige plakjes snijdt.

Als de temperatuur zo laag wordt dat het grachtenwater voor even in land verandert.

De kerstbomen staan op de hoek van de straat. Netjes op een rij, het is bijna alsof ze onder schot worden ­gehouden. De verkoper, een man met borstelige wenkbrauwen en een dunne sigaar in zijn mond, krabt door zijn muts heen aan de bovenkant van zijn schedel.

Een vrouw in een namaakbontjas maakt foto's van de kerstbomen die ze mooi vindt en deponeert deze foto's in de groepchat waar haar man ook in zit. De groep-chat heet 'SOUL MATES 4 EVEr'.

Ze moet altijd lachen als ze die laatste letter ziet. Die kleine r. Ze wil er wel een hoofdletter van maken, maar ze heeft zo'n voorgevoel dat haar relatie kapot gaat op het moment dat ze een grote R van die kleine r maakt.

En ze heeft gelijk. Die kleine r houdt alles bij elkaar. Die ene letter is het ­cement dat haar geluk bijeenhoudt. Ongeluk zit niet in een klein hoekje, nee, ongeluk zit in de kleinste veranderingen. In het niet kunnen negeren van de minuscule foutjes die het leven mooi maken.

Haar man opent de foto's van de bomen. Hij heeft het al de hele dag druk met doen alsof ie het druk heeft. Zijn bedrijf staat aan de rand van de afgrond, maar ­alleen hij weet van het bestaan van deze afgrond af.

De rest van de wereld denkt dat hij succesvol is, omdat zijn haar simpelweg te goed zit. Aan de rand van de afgrond waait het altijd hard, maar zijn haar blijft goed zitten, dus niemand heeft door dat hij zo dicht bij de diepte staat.

Hij kijkt naar de bomen. Het zijn er drie. Zijn vrouw vraagt welke ze mee moet nemen. Hij typt dat het hem geen ene mallemoer kan schelen en dan drukt hij op backspace totdat zijn apathie helemaal is verdwenen. Hij stuurt een groot hartje, een gouden medaille en die smiley die een klein hartje kust het chatvenster in.

Droomvrouw is aan het typen...

'Die tweede is veruit het mooist toch? Weet jij trouwens waar onze kerstversieringsspullen liggen?'

'Ik denk op zolder of zo,' typt hij, maar hij weet dat de kerstspullen niet op zolder liggen. Hij weet dat hij alles vorige week heeft verkocht aan een vrouw uit Noord. Ze had er 75 euro voor over.

De vrouw uit Noord vroeg of hij even binnen wilde­ ­komen toen hij de kerstspullen afleverde. Ze schonk een slap kopje koffie in en legde twee pennywafels naast zijn schoteltje.

"Weet je wat ik het mooiste aan de kerst vind?" vroeg ze. Ze was niet aan het koken, maar droeg toch een schort. "Het mooiste aan de kerst vind ik dat je elke nacht de lampjes uit moet doen. Dat bukken. Dat je op je knieën door de naalden kruipt en de plek van het stopcontact vervloekt, en dat je dan, een paar uur later, de lampjes gewoon weer aandoet. Kerst is met alle liefde kruipen."

Droomvrouw is aan het typen...

'Ik kan de kerstballen echt niet vinden.'

Droomvrouw is aan het typen...

Als je echt mijn droomvrouw bent, stop je nu met ­typen, denkt hij, terwijl hij de afgrond kan horen watertanden.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden