James WorthyBeeld Agata Nowicka

‘Ze heeft deze taart zelf gebakken,’ zegt ze op de begrafenis

PlusJames Worthy

“Ze heeft deze taart zelf gebakken,” zegt de dochter van een buurvrouw op de begrafenis van haar moeder.

“Wanneer dan?” vraag ik, terwijl ik een bordje van het dienblad pak.

“In haar laatste week. Ze had ooit een gedicht gelezen waarin een dochter in de vriezer van haar overleden moeder kijkt en een taart ziet staan. Pas na twee jaar wachten snijdt ze een stuk van de taart af.”

“Petje af voor je moeder. Dat ze zelfs tijdens het sterven niet aan zichzelf dacht. Dan ben je een grote hoor. Ze bakte een taart voor ons. Een taart die ze zelf niet meer kon eten.”

“Je had haar in de keuken moeten zien staan. Met de dood op haar hielen en haar handen in de bloem.”

Ik neem een hap van de taart en proef rozijnen en hazelnoot. De bodem is heerlijk knapperig.

“Heb jij al een stuk gegeten?” vraag ik.

“Nee, ik heb mijn stuk in de vriezer gezet. Ik wil de laatste taart van mijn moeder pas eten als ik er klaar voor ben. Net als in dat gedicht.”

“Van wie is dat gedicht eigenlijk?”

Ze zet het dienblad neer en kijkt in haar telefoon. Ze scrolt door haar notities. Oude boodschappenlijstjes, pincodes en wifiwachtwoorden.

“Anna Belle Kaufman. Ik vergeet haar naam altijd. Veel dichters hebben dat probleem. Dat de gedichten zo mooi zijn, dat je de naam van de dichter vergeet. Een naam is maar een naam. Een naam is nooit een gedicht. Wil je nog een stuk taart?”

“Nee, bedankt. Ik zit vol. Het is een machtig baksel. En niet eens de taart zelf, nee, gewoon het hele idee erachter. Dat de bakker van de taart er niet meer is. De taart is heerlijk, maar je kunt haar afwezigheid ook proeven.”

“Ik ben zelf ook aan het nadenken over wat ik zou kunnen bakken of koken in mijn laatste week. Taarten bakken is niet mijn ding. Ik ben meer van de soepen. Zou jij soep willen eten op een begrafenis?”

“Natuurlijk, niets kan zo troosten als een kommetje soep.”

“Wat zou jij koken voor je eigen begrafenis?”

“Ik weet het niet. Misschien zou ik zelf een biertje brouwen of zo.”

“Is dat niet heel veel werk?”

“Ik heb geen haast in die laatste week.”

“Kook je weleens voor je zoon? Misschien moet je gewoon maken wat hij lekker vindt.”

“Penne met tomatensaus uit een potje en geraspte kaas?”

De dochter plukt met haar vingertoppen de taartkruimels van mijn jasje. Als ze alle kruimels heeft geplukt, stopt ze de vingertoppen in haar mond. Ze sluit haar ogen. Ik hoop dat ze haar moeder proeft.

“Weet je hoe het gedicht eindigt?” vraag ze.

I love you.
It will end.
Leave something of sweetness
and substance
in the mouth of the world.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden