Column

Ze belt haar vaste kerstgigolo. Hij neemt gelijk op

James Worthy
James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Ze haat de kerst. De feestdagen vormen een microscoop die mijn eenzaamheid onnodig uitvergroot, dacht ze gisteren in de apotheek. Op eerste kerstdag moet ze naar haar vader en op tweede kerstdag moet ze naar haar moeder.

Ze heeft nooit een groot probleem van de scheiding van haar ouders gemaakt, maar dat ze nu als volwassen vrouw twee keer de kerst moet vieren, vindt ze verschrikkelijk. En dan heeft ze het nog niet eens over al die halfbroers en halfzussen die uit alle gaten van de hel op haar af kwamen gekropen.

Dat de liefde tussen haar ouders tot onzichtbare proporties was verschrompeld, prima. Maar dat ze daarna nog het vuile lef hadden om op andere mensen verliefd te worden, dat heeft ze haar ouders nooit kunnen vergeven.

Haar familie was kapot en toen plakten haar ouders doodleuk twee andere kapotte families aan haar kapotte­ ­familie vast. Ze groeide op in een huis dat gemaakt was van de scherven van drie verschillende families.

Vorig jaar schreef ze nog een lange brief aan de KRO-NCRV waarin ze het over een nieuw programma-idee had. Ze omschreef het als een soort omgekeerde Spoorloos. Een programma waarin mensen niet op zoek gaan naar hun halfbroers en -zussen, maar een waarin mensen juist op zoek gaan naar een plek waar ze deze zouden kunnen dumpen.

Ze zag het al helemaal voor zich. Haar halfbroer Wim op zijn elektrische Batavus, fietsend door de buitenwijken van Bogotá. En haar halfzus Karin, ergens in de rimboe, ruziënd met een volgroeide kaaiman.

Ze belt haar vaste kerstgigolo. Hij neemt gelijk op. Op de achtergrond hoort ze een vrouw van middelbare leeftijd kreunen. De vrouw kreunt alsof er een splinter zit in dat ene plekje waar ze altijd al een splinter had willen hebben.

"Elvira, heb je me weer nodig? Eerste en tweede kerstdag? Voor vierduizend euro ben ik van jou, dat weet je, maar ik ben nu even bezig. Ik bel je over negen minuten terug, oké?"

"Rocco, wat fijn dat je terugbelt. Ik heb je inderdaad nodig. Ik kan mijn familie niet alleen aan."

"Dan gaan we samen, Elv."

"Maar heb jij geen verplichtingen? Moet jij niet op ­familiebezoek?"

"Ik ben een zwerfkat. Ik heb geen behoefte aan een mandje naast de kachel. Thuis is daar waar ik een ogenblik lang geaaid word. Wat koude vingers die door een geklitte vacht gaan. Meer heb ik niet nodig."

"Ik ben jaloers op je. Voor mij is thuis de plek waar ik indruk wil maken op de mensen die niet te imponeren zijn."

"Waarom probeer je voetstappen achter te laten in ­bevroren sneeuw?"

"Waarom probeert de mens überhaupt voetstappen achter te laten?"

"Misschien zijn het wel de voetstappen die ons achterlaten?"

"Lieve Rocco, ik als klant ben heel erg blij dat je beter kunt vozen dan filosoferen."

"Lieve Elv, ik zie je volgende week zondag. Hoe laat moet ik in Baarn zijn?"

"Om kwart over halfbroer. En bedankt hè, Rocco."

"Waarvoor?"

"Gewoon. In een wereld vol scherven is het de kerst-gigolo die geluk brengt."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden