Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Zal ik het opknappertje mee naar binnen nemen?

PlusMaarten Moll

Even in de fietsadministratie gedoken.

Nee, nooit een Fongers gehad. (Auwauwauw, die bruine Union…)

Sinds Koningsdag staat hier een fiets tegen het flatgebouw.

Een oud barrel. Damesmodel. Niet op slot.

Gemaakt in de Groninger Rijwielenfabriek Fongers. Dan weten de kenners genoeg. Je ziet ze niet veel.

In de banden zit nog lucht. En op één ding na zie ik verder geen gebreken.

De fiets is tot hier gekomen.

Toen is er iets gebeurd, want het zadel ligt op de bagagedrager. Met een intacte zadelpen. Vraagtekens.

De fiets ‘doet het’, je zou er zo mee kunnen wegrijden. (De Beul heeft ons eens een hele spinningles zonder zadel laten rijden.) Toch is ze zomaar tegen een muur achtergelaten.

Elke keer als ik langs haar loop, probeer ik iets te verzinnen. Bijvoorbeeld dat de fiets is achtergelaten, zoals de bestuurder met zijn auto doet als hij na een wilde achtervolging ziet dat hij ingerekend gaat worden door de politie. (Ja, ik kijk daar weleens naar op tv.) En de vlucht per voet vervolgt.

Ik heb mijn fietsen altijd opgehaald als ik ergens was gestrand. Of als ik mijn fiets niet meer kon vinden. (Zoals die keer na dat oud-en-nieuwfeest in kraakpand Het Einde van de Wereld. Iets met troebele Tsjechische wodka. Ik kwam strompelend thuis en pakte nog net de Radetzkymars mee. Op 2 januari zag ik al van verre mijn fiets staan. Alleen. Midden op een vlakte. Grauwe luchten erboven. Ik had natuurlijk geen fototoestel bij me.)

Elke ochtend stond de Fongers er nog. (De hond had al na de eerste dag geen belangstelling meer voor het rijwiel.) Na een dag of vier ga je denken dat de fiets niet meer zal worden opgehaald.

In de steek gelaten.

De fiets heeft ruimte ingenomen, is deel van de ruimte geworden. Als een melaatse wordt de fiets met rust gelaten. Alles en iedereen gaat aan de fiets voorbij. Een tijdje heeft er een handschoen op de bagagedrager gelegen. Die was op een dag wel meegenomen.

En de gemeente heeft de fiets ook nog niet opgepakt.

Zal ik ’m mee naar binnen nemen, dit opknappertje? (Zo veel plannen gemaakt en die nooit ten uitvoer gebracht.)

Wie mist deze fiets? Wie speelt nu gelukkige filmpjes in het hoofd af met de Fongers in de hoofdrol?

Treurigstemmend.

Grote kans dat ze is gestolen.

Soms denk ik nog aan de bruine Union. Eén keer. Eén keer even niet op slot gezet. Het kon wel. Ik moest alleen een krant hebben. Even in en uit de AKO lopen op de Rozengracht.

Nog geen minuut binnen.

Nog geen halve minuut.

En weer op de stoep.

Weg fiets.

Dommedommedommedommelul.

Gisteren was er een plastic frikandelbakje in het voorwiel gewaaid.

Ik had ontzettend veel medelijden met de Fongers.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden