Beeld Artur Krynicki

You’ll never walk alone is een leugen

PlusNico Dijkshoorn

Gerry Marsden, de zanger van Gerry and the Pacemakers, is overleden aan een ontstoken hart. Dat is een zin die Guido Weijers graag in zijn oudejaarsconference had willen zeggen. Daarna een paar seconden in de camera kijken, zodat we thuis weten dat er nog iets achteraankomt, en dan nog een keer het woord ‘pace­maker’ zeggen.

Gerry werd pas echt beroemd toen voetbalsupporters over de hele aardbol het door hem gezongen lied You’ll never walk alone omarmden. Liverpoolsupporters zingen het met een intensiteit alsof er om de twee weken iemand onder de middenstip wordt begraven.

Ik vind het een kutlied. Het is ook niet waar. Je walkt uiteindelijk alone, recht op je graf af. Het liedje wordt meestal gezongen door mensen die geen enkele invloed kunnen uitoefenen op geluk of verdriet. Ik heb nog nooit een team van artsen en verplegers aan mijn bed gehad, die met de handen boven het hoofd zongen dat ik nooit alleen hoefde te lopen.

Altijd is het omgekeerd. Een verzameling mensen, Feyenoordsupporters bijvoorbeeld, zingt dat de spelers niet alleen lopen, maar op dit moment zou de club veel meer hebben aan een scorende spits die onafgebroken alleen door het strafschopgebied draaft.

Wat ook niet voor het liedje pleit is dat het wordt gezongen tijdens bruiloften en partijen. Het wordt altijd op dezelfde manier aangekondigd. ‘Ja lieve mensen en dan gaat Harry, van Harry’s One Man Allround Partyband, alweer zijn laatste liedje zingen. Pak allemaal de hand van de man of vrouw naast je. Ga in een kring staan. Juist ja, mooi. Daar gaan we.’

En dan de leugenachtige tekst, want al die ­deinende en zingende losers vlak voor hem kunnen net zo makkelijk weer ongezien de kolere krijgen als Harry zijn keyboard achter in de auto tilt.

Nu zit ik te broeden op een tegenbeweging. Een liedje dat door heel veel mensen wordt gezongen, maar de boodschap is: je staat er uiteindelijk alleen voor. Een lied met een refrein dat je lekker mee kunt galmen, zodat de zanger een paar keer kan roepen dat hij al die handjes wil zien.

Ik denk aan iets van Joy Division. Love Will Tear Us Apart, gezongen door Ben Cramer. Iemand die vakman genoeg is om een heel stadion mee te krijgen en dat ze dan halverwege denken: wat sta ik nou eigenlijk te zingen?

Die kant moet het op. Realistischer. Thuis­komen na een voetbalwedstrijd, je vrouw die vraagt hoe het was en dan vanuit het trapgat roepen: ‘Liefde gaat ons verscheuren’.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden