Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Woningbouwcorporaties denken alleen maar aan geld

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Als je al het geluk hebt dat de woningcorporatie je oude wijk gaat renoveren in plaats van te slopen, moet je ook nog eens het geluk hebben dat ze snappen waar ze mee bezig zijn. Hoe vanzelfsprekend dit ook klinkt, tegenwoordig vragen corporaties om pluimpjes en complimenten en willen ze op handen gedragen worden om het feit dat ze hun werk doen: langsgaan bij mensen om hun wensen te toetsen, mensen informeren over aanstaande plannen en in structureel overleg met de bewonerscommissie.

Voor de duidelijkheid: renovaties zijn in feite aanpak van achterstallig onderhoud, waarvoor decennia huurverhogingen zijn betaald, maar waar corporaties in veel gevallen niet of nauwelijks onderhoud hebben gepleegd. Slechte isolatie, slechte ventilatie, lood in de leidingen, met alle negatieve gevolgen voor mensen en met name kleine kinderen; je vindt het allemaal hier en nu in Amsterdam.

Maar als je dan met de woningbouwcorporatie om tafel zit en terecht kritisch bent, scherp blijft omdat elke verdomde letter gewikt en gewogen moet worden omdat je weet dat je er vroeg of laat op gepakt zal worden en naast alle plannen en projecten ook de menselijkheid inbrengt door emotie te tonen, word je als bewoner rustig gereduceerd of zelfs ‘gefrustreerd’.

Corporaties die zich überhaupt wagen aan renovatie in deze tijd doen dat met een reden: geld. Het was decennia terug ook broodnodig, maar de investering was toen een te groot risico. Nu is het rendement maximaal en het risico minimaal. Sociale huurwoningen waar bewoners (lees: klanten) netjes huur voor betalen, huur die elk jaar wordt verhoogd terwijl onderhoud uitblijft, worden met grote gretigheid in de middenhuur/vrije sector gezet, of nog erger verkocht en de gek betaalt ervoor wat ie wil.

Zo verlies je in één keer grote hoeveelheden sociale huurwoningen die nooit meer terugkeren. En bijgebouwd worden ze niet of niet genoeg, daarvoor wijzen corporaties met net zo’n gretigheid naar de verhuurderheffing. Van die heffing kun je ook nog eens afvragen of ze er daadwerkelijk last van hebben wanneer verdere liberalisering van de volkshuisvesting een van hun stokpaardjes is.

Veel corporaties denken dat renovatie enkel en alleen een fysiek proces is waarbij oude huizen toekomstbestendig worden gemaakt. De gevolgen voor de sociale cohesie en het karakter van een wijk interesseert ze weinig. Mensen die te klein of te ongezond of te onveilig wonen en die nooit uit zichzelf uit de wijk zouden verhuizen, krijgen ‘stadsvernieuwingsurgentie’ en verlaten de buurt.

Natuurlijk gun je iedereen een groot genoeg, gezond en veilig huis. Als dat kan in de wijk waar ze zich thuis voelen, wat vaak kan, is dat perfect. Maar als de beschikbare sociale huurwoningen beleidsmatig onbeschikbaar worden gemaakt omdat ze in de middenhuur of nog erger, in de verkoop gaan, moet je je afvragen hoe ‘vrij’ die keuze is.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden