Plus

Wild geraas over een fluwelen pofbroek

Beeld Maarten Steenvoort

Was het de samenzang geweest? Toen we allemaal zaten, was het licht uitgefloept en had de pianist naast het podium O, kom er eens kijken ingezet. Nog voor hij bij zijn schoentje was aangekomen, zong de hele zaal mee. Allemaal volwassen mensen, zingend in het donker, en het klonk goed ook.

Het decor maakte eveneens indruk. De aula van het Vossius deed mij terugdenken aan de geheimzinnige zolder van mijn oude school, waar wij lang geleden rond deze tijd als kleuters met knikkende knieën een in elkaar geknutselde papieren schoen achterlieten, met een tekening voor Sinterklaas en een wortel voor zijn paard.

Het komt erop neer dat ik al behoorlijk warm en week was, toen de presentatie van de nieuwe Amsterdamse Pietenpakken begon. Ik vond de fluwelen kostuums van de Spaanse edelmannen meteen mooi, maar nog meer was ik onder de indruk van de zorgvuldige en zorgzame wijze waarop het comité achter de intocht het sinterklaasfeest heelhuids uit het mijnenveld had weten te loodsen.

Drie jaar geleden nam Amsterdam afscheid van Zwarte Piet, en na een soms wat verwarrende zoektocht naar een nieuwe identiteit met onder meer de behoorlijk maffe rode, gele en groene Pieten, was er nu een voor iedereen aanvaardbaar eindresultaat: een Roetveegpiet in de gedaante van een Spaanse edelman, trotse, vrolijke en vrijgevige begeleiders van de Sint tijdens zijn bezoek aan ons land.

Ik ging fluitend de deur uit, maar nog dezelfde avond kwamen de eerste berichten op de sociale media voorbij van waakzame patriotten die zich afvroegen hoe het comité zo stom had kunnen zijn. Hadden de leden niet in de gaten dat elke Spaanse edelman op straat een schep zout was in de open wonde van de Tachtigjarige Oorlog?

"Mama, wat staat papa daar in de tuin wild te foeteren onder de perelaar?"
"Ach, laat hem, lieverd. Het is vandaag 443 jaar geleden dat de Slag op de Mookerheide verloren ging. Papa is er nog steeds beroerd van."

Het werd nog gekker toen enkele dagen later ook het Landelijk Platform Slavernijverleden een persbericht uitstuurde met de boodschap dat Amsterdam het kwaad van de onderdrukte Zwarte Piet had ingeruild voor het kwaad van de Spaanse onderdrukker. Of de gemeente de vergunning voor de intocht maar wilde intrekken?

In de aula van het Vossius was met geen woord gesproken over de boze buitenwereld. Daar kregen de vrijwilligers strooiinstructies voor de intocht. "Maak op straat contact met de kinderen," hadden de meest ervaren Pieten uitgelegd. "Let op het kleine jongetje op de schouders van zijn moeder. Let op het meisje achter het hek dat niet durft te kijken. Daar stappen we op af."

Buiten waaide een gure wind, maar binnen was het warm en veilig.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool. Reageren? patrick@parool.nl

Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.