Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Wij waren nog zenuwachtiger dan hij voor De Grote Dag

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

En toen ging Kindjongen naar de basisschool. De mijlpaal waar we met z’n allen lang naar uitkeken, soms iets teveel, realiseer ik me nu, is inmiddels werkelijkheid. Ik denk dat we hem al ruim een jaar aan het ophypen waren richting die eerste schooldag, waarop hij officieel peuter-af zou zijn en een heuse kleuter werd.

We sloten de feestperiode af, de dag na zijn vierde verjaardag en na een groot feest, met opnieuw een groot feest. Ik kan niet liegen: deze weken zijn een emotionele rollercoaster. En net wanneer de hectiek eindelijk een beetje achter de rug is en je toe bent aan rust, is de vakantie voorbij.

We hadden alle zenuwen en zorgen kunnen relativeren, maar ik ben niet goed in grote dingen klein maken. En eerlijk gezegd weet ik ook niet of ik dat wil leren. Dat opwinden rondom de basisschool was daarbij natuurlijk ook een manier om onszelf als ouders gerust te stellen voor De Grote Dag. Tegelijkertijd, en dat moet gezegd worden, waren er naast de zenuwen en zorgen vooral enthousiasme en trots.

Ruim een jaar van tevoren waren we al aan het aftellen. En scenario’s aan het bespreken over deze grote stap, hem vrolijk aan het vertellen over hoe leuk de basisschool is en hoe groot hij wel niet geworden was. Door het zo vaak te benoemen en er zo’n groot ding van te maken, heb ik mijn zenuwen overgedragen aan hem. Toen ik dat besefte, maakte ik me nog meer zorgen. Heb ik hem bang gemaakt? Heb ik doorgedraafd? Heb ik overdreven?

Terwijl hij er eigenlijk vrij rustig onder was. Zo bleek ook toen we hem ’s ochtends brachten en ’s middags ophaalden: hij was helemaal oké. Misschien maakte dat wel dat wij het zelf niet meer hielden.

De ouders op het schoolplein, de leraren, de kinderen in de klassen en de school in z’n geheel bevestigden dat we de juiste keuze hadden gemaakt en stelden ons op ons gemak. De blik op het gezicht van Kindjongen toen hij aan het einde van de schooldag het gebouw uitliep, de verhalen aan de eettafel, de vooruitblik op morgen, allemaal waren ze fris en vrolijk. Voor mij begint opnieuw een periode van oude bekenden tegenkomen die ook hun kinderen op dezelfde school hebben zitten, net als de opvang. Daar kijk ik erg naar uit: wie zijn er nog?

Je denkt als ouder dat jij je kinderen van mijlpaal naar mijlpaal begeleidt maar het is precies omgekeerd. ‘Begeleiden’ is eigenlijk ook niet de juiste term. Het is hoogstens een soort ruggensteun, die beide kanten op werkt. Wij zijn als ouders namelijk niet de enigen die grootbrengen, dat doen de kinderen ook met ons. Opvoeden is daarom uiteindelijk ook opvangen, denk ik, in alle betekenissen van het woord.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden