Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Wiens feest was dit?! Van de nazaten van de witte meesters?!

PlusPaul Vugts

Het slavernijmonument in het Amsterdamse Oosterpark wordt volgende week 18 jaar, volwassen zou je kunnen zeggen. De dag van de onthulling staat in vele geheugens gegrift, waaronder het mijne.

Een clusterfuck van de hoeders van de openbare orde maakte die Keti Koti (het verbreken van de ketenen) op 1 juli 2002 niet de mooiste, maar de pijnlijkste viering van de afschaffing van de slavernij door Nederland in 1863.

Ik stond erbij en keek ernaar, en kan eenvoudig die mengeling terughalen van verbijstering, medelijden en, eerlijk is eerlijk, journalistieke opwinding die ik als verslaggever voelde.

Na jaren soebatten was daar dan die beeldenreeks van Erwin de Vries tegenover het OLVG.

Je kunt het mooi vinden of niet, als symbool voor het einde van het trieste tijdperk staat het monument als een huis.

Koningin Beatrix kwam de plechtigheid voltrekken. Vooraf was dat als gepaste eer gezien.

Juist haar aanwezigheid luidde het fiasco in.

Beveiligingsprotocollen schreven voor dat rond de vorstin maar een selecte delegatie bij het monument mocht. Die selecte delegatie was vooral wit.

De Nederlandse Surinamers, Antillianen en Afrikanen die, ook van ver, in hun goeie goed naar het Oosterpark waren gekomen, werden als tweederangsburgers weggedrukt achter met landbouwplastic geblindeerde hekken. Op hún dag!

Met mijn notitieblokje schoot ik door het park om het verdriet en de woede op te tekenen. De quotes vlogen me om de oren.

Wéér hield ijzer de donkere mensen in bedwang!

Wiens feest was dit?! Van de nazaten van de witte meesters?! Of van de nakomelingen van de slaven?!

Groepen ‘onder aanvoering van een plukje uitzinnige Surinaamse vrouwen-op-leeftijd’ bestormden keer op keer de afzetting, noteerde ik in mijn reportage. In hun kleurige koto’s stuitten ze op agenten te voet en te paard. Een vrouw trok haar ongelukkige buurman zijn biertje uit de handen voor een woest plengoffer.

Een drieste feestganger, nu ineens activist, bleef aanvallen en slaakte de kreten die de communis opinio treffend vatten. “Wij staan weer in het verdomhoekje en de koningin zit op de eretribune. Samen met het type Surinamers dat in de slaventijd al met de blanke meesters heulde. De Redi Musu’s, verraders!”

De verantwoordelijken lieten lafjes ‘een onderzoek instellen’ naar hoe dit zo mis was gegaan. Precies zoals de bedoeling was, weet niemand meer wat uit dat onderzoek bleek. Iets met gebrekkige communicatie, zie ik in het archief.

Dit jaar zullen er toespraken en kransen zijn, maar is mijn geliefde festival met lekkere muziek, barbecue en literflessen bier afgeblazen. Corona. De excuses voor het Amsterdamse aandeel in de slavenhandel zal het stadsbestuur volgend jaar wel maken. Misschien kunnen er wat excuses bij voor de ongevoeligheid voor de emoties van de nazaten, in 2002 en soms nog.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als verslaggever. Reageren? paul@parool.nl.

Verslaggever Paul Vugts op de achtergrond, tijdens de onthulling van het monument.Beeld Screenshot
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden