Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Wie wil leren vliegen, moet durven vallen

PlusMassih Hutak

Kindjongen is één brok energie en levenslust. Hij moet gaan. Hij moet rennen. Hij moet los. Hij is nu al niet te vangen. Speeltuinen met de grootste glijbanen en de hoogste klimrekken toveren de breedste lach op zijn gezicht. Waar ik gevaar zie, ziet Kindjongen plezier.

Vanaf het moment dat je kinderen krijgt, oefen je met loslaten. Terwijl je tegelijkertijd meer dan ooit een oerkracht voelt om vast te houden, te bewaken en te beschermen. Als jonge vader vertaalt ‘beschermen’ zich in mijn geval nog te vaak tot ‘vangen’ en daar moet ik aan werken.

Dus we gaan naar het hoogste klimrek. Kindjongen wacht in een rij van kinderen die minstens twee keer zo groot zijn als hij. Andere ouders kijken me vragend aan. Wat andere vaders en moeders van mij vinden, is iets dat ik vanaf dag één heb gedegradeerd tot onderaan mijn lijst van prioriteiten.

Mijn grootste taak als vader is om mijn zoon te leren vallen. Net zoals in de vechtsport de val een centrale rol speelt, speelt het dat ook in ouderschap en eigenlijk in een heel mensenleven, dat tenslotte niets meer is dan een zelfverdedigingskunst.

Kindjongen wacht nog op één iemand. Zijn ogen worden groter. Mijn angsten ook.

Hier een wijsheid over vallen: ‘Omdat men in alle mogelijke richtingen neer kan komen, dient men zowel voorwaarts als zijwaarts en achterwaarts te kunnen vallen in alle mogelijke hoeken en vanaf verschillende hoogtes.’

Ik moet als ouder dus niet alleen Kindjongen leren vallen, ik moet hem ter voorbereiding ook zo nu en dan een extra duw geven, al dan niet spreekwoordelijk.

Hier nog een wijsheid: ‘De twee voornaamste manieren om de energie van een val onschadelijk te maken, zijn het afslaan en het doorrollen.’

Kindjongen loopt naar voren en houdt met twee handen het rek vast. Hij kijkt even omhoog. En daar gaat ie. Ik neem mezelf voor om zo dicht mogelijk achter hem te staan, maar hem vooral z’n gang te laten gaan. Vliegen is vallen. Vallen in vertrouwen.

“Ik heb je,” fluister ik. “Ga maar.”

Kindjongen klimt, steeds hoger. Zijn handen en voeten wankelen. Hij kijkt naar achteren met een brede lach. En dan laat ie los.

Voordat ik tijd heb om te schrikken, heb ik hem alweer stevig vast in mijn armen. Ook vangen is iets dat we leren. Net als leren te vertrouwen op onze oerkrachten, die sterker zijn dan elke rationalisering.

De grootsten der aarde zijn namelijk niet alleen zij die durven vallen, maar ook zij die durven vangen. Het getuigt van wijsheid en overgave. En het leidt tot hoop, ongeacht het resultaat. Want de poging op zichzelf is succes. Omdat het cynisme dan al is overwonnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden