Plus Column

'Wie wil er bloed op de achterbank?'

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Dit jaar is oktober voor het eerst Black Achievement Month. Op allerlei plekken in de stad vinden exposities, voorstellingen en debatten plaats die iets met de zwarte cultuur te maken hebben.

Ook het Amsterdam Museum doet mee, daar is de tentoonstelling Zwart Amsterdam te zien.

Het eerste wat me opvalt als ik door het museum loop, is dat de expositie wel érg klein is: twee schamele zaaltjes, dat is alles. Alsof er niet veel meer te vertellen is, zou je denken.

Ook de goedbedoelde, maar tergend ­brave fotoportretten van bekende en minder bekende zwarte Amsterdammers als Sylvana Simons, Humberto Tan en Felix de Rooij doen me weinig. En de audiotour doet het óók al niet.

Voordat ik de kans krijg verder te mopperen, valt mijn oog op een doek in de hoek van de zaal. Een groot en donker schilderij. Twee zwarte mannen, hun gezichten vertrokken tot wanhopige grimassen, proberen een derde zwarte jongen, die ineenzakt op de grond, ­omhoog te trekken. Hommage aan Kerwin Duinmeijer, heet het schilderij.

Kerwin Duinmeijer ging dood in 1983 - drie jaar voordat ik geboren werd. Maar omdat ik een paar jaar geleden een stuk over zijn dood schreef, weet ik precies wie hij is: een vrolijke Amsterdamse puber, populair bij de meisjes, die tijdens een avondje stappen werd neergestoken.

Een taxichauffeur op de Dam weigerde hem mee te nemen naar het ziekenhuis. Kerwin Duinmeijer bloedde dood op straat.

Kunstenaar Jean Robert Hemond was destijds diep geraakt door de gebeurtenis, blijkt uit een citaat naast het doek: 'Het was zomer 1983. Ik was aan het schilderen toen op de radio het vreselijke bericht kwam dat een jonge Antilliaan - Kerwin Duinmeijer - door een neo-naziskinhead met een steekwapen was afgeslacht in de buurt van de Dam.

In een opwelling van woede, ontzetting en horror begon ik aan dit schilderij. Het was een uiting van afschuw over een gebeurtenis die ondenkbaar was in een stad van 'love and peace' als Amsterdam. Jouw ziel blijft in onze harten voortleven!'

Ook andere Amsterdammers lieten destijds van zich horen, en hoewel de kinderrechter een racistisch motief van de zestienjarige dader niet bewezen achtte, volgden er massale antiracismebetogingen.

'Wie wil er bloed op de achterbank,' zong Frank Boeijen in Zwart wit en nog steeds wordt Duinmeijers dood elk jaar herdacht - in het Vondelpark, bij het beeld Mama Baranka (Moeder Rots). Daar is geen speciale maand voor nodig.

Reageren? yasmina@parool.nl

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden