PS portret columnist Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Wie verliest een handschoen, midden in de zomer?

PlusMaarten Moll

Midden op de weg lag een handschoen
lag een handschoen midden op de weg
lag een handschoen
midden op de weg lag een handschoen.

Nooit zal ik die gebeurtenis vergeten
in het leven van mijn zo vermoeide netvliezen.
Nooit zal ik vergeten dat midden op de weg
lag een handschoen
lag een handschoen midden op de weg
midden op de weg lag een handschoen.

Ja, ja, poëzieliefhebbers, rustig maar. Vervang de handschoen door steen en dan lees je weer het beroemde gedicht Midden op de weg van de Braziliaanse dichter Carlos Drummond de Andrade. (Het is te vinden in de prachtige, tweetalige uitgave Gedichten, in 1980 uitgegeven door De Arbeiderspers, waarbij August Willemsen tekende voor de vertalingen.)

Maar ik zag geen steen, gisteren, midden op de weg, vlak bij Artis. Ik zag een handschoen. Midden op de weg lag een handschoen.

Ik stapte van mijn fiets.

Het was een grijze Thinsulate, maat S, voor de rechterhand. En vrij nieuw.

Wie draagt er handschoenen, midden in de zomer?

Wie verliest een handschoen, midden in de zomer?

(Ik word al gek als ik de was ophang en niet alle sokken met z’n tweeën zijn. Laat staan als blijkt dat ik een handschoen heb verloren.)

Er schijnen mensen te zijn die eenzame handschoenen oprapen en fotograferen en die foto’s op websites plaatsen, zodat mensen hun verdrietige, eenzame handschoen misschien kunnen verenigingen met die kwijtgeraakte handschoen.

Een foto van een verloren handschoen is poëzie.

Geweldig initiatief. Ik was graag bij een hereniging geweest. (De blije eigenaar die beide handschoenen liefdevol tegen elkaar aandrukt.)

Duim en wijsvinger van de grijze Thinsulate waren een beetje gerafeld.

Dat kende ik. Als je met een handschoen aan je hand met een fietssleuteltje in de weer bent, haakt het wat uitstekende deel van het ijzeren ringetje, waar ook andere sleutels aan hangen, in je handschoen. En als je dat niet heel voorzichtig losmaakt, maar ongeduldig lostrekt, haal je draden uit je handschoen.

Bijzonder irritant, vooral als de handschoenen net nieuw zijn.

Maar goed. Die handschoen. Toch een soort gebeurtenis, om zo midden in de zomer een handschoen midden op de weg te vinden. En daar stond ik met het ding in mijn hand, op het fietspad.

Wat te doen?

De handschoen weer op het fietspad gooien? Dat is toch zoiets als je hond aan een boom binden als je op vakantie gaat. Mee naar huis nemen? (“Ga je nu ook al dingen van straat oprapen?”)

Ik heb de handschoen over een spijl van het hek van Artis gehangen.

Het ga je goed, handschoen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden