Column

Wie maakt er dan ook een seksfilmpje?

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Wie maakt er dan ook een seksfilmpje? Het was veruit de meest gestelde vraag van vorige week. Ik schrok een beetje van die vraag. Niet dat ik iedere week een filmpje maak, maar er zijn soms van die dagen dat ook ik er niet voor terugdeins om dat vast te leggen wat vastgelegd dient te worden.

Als de lichamen samen een raket vormen en de ongeëvenaarde heetbloedigheid de raket in de richting van de maan stuwt, is de aanwezigheid van een camera veroorloofd.

Als een maanlanding realiseerbaar wordt en de kraters zo dichtbij komen dat je ze praktisch aan kunt raken, is het ronduit onaanvaardbaar om enkel op het menselijk geheugen te vertrouwen. Een maanlanding moet gefilmd worden.

De eerste keer dat ik een filmpje maakte, was tien jaar geleden. Het was op de ochtend dat mijn toenmalige vriendin voor acht maanden naar Australië vertrok. Het was haar idee. Ze pakte haar telefoon en ging op mijn gezicht zitten alsof ik een stoeltjeslift was.

Ik weet nog precies hoe lang dat filmpje duurde. Zeven minuten en drieëntwintig seconden. We zochten de grens op en aan de andere kant van de grens zagen we twee silhouetten zwaaien. Aarzelend stapten we over de scheidslijn. We zochten de grens op en vonden elkaar.

Zij was even geen vrouw meer en ik hield voor een aantal minuten lang op met het zijn van een man. We waren in het filmpje precies dat wat we op dat moment wilden zijn. Gewoon twee mensen.

Alle dingen die we voor elkaar verborgen hielden, lagen opeens naakt tussen ons in. Alle ongeneeslijk geile heimelijkheden kwamen bloot te liggen. We deden een paar dingen die God ons verboden had, maar we deden vooral de dingen die we onszelf om wat voor reden dan ook verboden hadden.

Op de dag dat het uitging, wisten we het filmpje van onze telefoons. We trokken met pijn in het hart onze vlag uit het maanoppervlak.

Mijn tweede filmpje duurde zes minuten en achtenveertig seconden. Veel mensen begrijpen niet dat je filmpjes van zoiets intiems kunt maken.

Deze mensen denken dan ook dat je het enkel en alleen filmt omdat je het aan andere mensen wilt laten zien. Niets is minder waar. Soms gebeurt er gewoon iets. Iets zeldzaams. Een vos in de stad. Een maanlanding op een twijfelaar.

Soms is seks groter dan twee mensen die even lekker klaar willen komen voordat Boer zoekt Vrouw begint. En op die zeldzame momenten doen de remmen het niet. Op die zeldzame momenten kunnen mensen door de geluidsbarrière heen seksen. Dan draait seks om het creëren van onsterfelijke geheimen.

Maar niets is onsterfelijk, dus je filmt het. Het filmpje is een souvenir van jullie complete overgave. Jullie kijken ernaar als de kinderen slapen en de fles wijn bijna leeg is. Als jullie vrienden dit zouden zien, zouden jullie naar alle waarschijnlijkheid geen vrienden meer hebben.

Maar ja, die naakte mensen op het telefoonscherm zijn in feite de enige vrienden die jullie nodig hebben. Kijk ze nou. Zo machtig kwetsbaar. De lichamen gloeien als nooit tevoren. Ogen als aanmaakblokjes. De zeef die vroeger alle onzuivere deeltjes tegenhield, is door de hitte gesmolten.

Haar lichaamstemperatuur is 333 graden Celsius, jouw lichaamstemperatuur is 333 graden Celsius en samen zijn jullie 666 graden Celsius. Dit is geen duiveluitdrijving, dit is je reinste duivelindrijving.

Jullie zochten de grens op en vonden elkaar. Jullie vonden elkaar in de kraters van de maan.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden