Opinie

Wethouder Moorman: ‘Goed onderwijs staat op de tocht’

Onderwijswethouder Marjolein Moorman reageert op een ingezonden stuk waarin een vader zich opwindt over de sluiting van de school van zijn dochter. 

Al jaren verlaten veel leraren het vak en stromen te weinig nieuwe leraren in. Beeld Getty Images/Image Source

Beste Xander, 

Dank voor je brief in Het Parool van woensdag. Met jou kregen duizenden ouders afgelopen week het bericht dat hun kin­deren in december een week lang geen onderwijs krijgen.

De scholen gaan dicht als gevolg van het lerarentekort. De teams weten niet meer hoe ze de gaten kunnen dichten en maken zich ernstig zorgen over de kwaliteit van het onderwijs.

Dat is schrikken. Dat is eigenlijk onacceptabel. Natuurlijk niet alleen omdat het een opvangprobleem voor ouders creëert, maar vooral omdat kinderen recht hebben op goed onderwijs. En dat krijgen ze nu onvoldoende.

Het lerarentekort is geen probleem, het is een crisis. En ik maak me zorgen dat dit nog maar het begin is. De sluiting van zestien scholen in Nieuw-West is niet het eerste en waarschijnlijk ook niet het laatste bewijs dat de vanzelfsprekendheid van goed, gratis onderwijs op de tocht staat. Vlak voor de herfstvakantie kregen ou­ders en kinderen te horen dat hun school in Zuidoost de deuren moest sluiten. School­besturen vragen zich openlijk af of ze niet moeten overgaan naar een vierdaagse schoolweek. Ondertussen worden klassen naar huis gestuurd of samengevoegd.

En ook als de kinderen wel in hun klaslokaal zitten, betekent dat niet dat het goed gaat. Er staan in Amsterdam dagelijks honderden onbevoegde leraren voor de klas. Kinderen hebben heel veel verschillende leerkrachten, en niet elk kind kan daar goed mee omgaan. Schoolteams staan permanent onder druk om gaten op te vullen. Schoolleiders voelen de spanning om 7 uur ’s ochtends oplopen, als leraren bellen om zich ziek te melden.

Noodmaatregelen

Ik vind het terecht dat je het Amsterdamse stadsbestuur aanspreekt op deze crisis. Want inderdaad, wij zijn Amsterdam, een stad waarvan verwacht mag worden dat die onorthodoxe oplossingen vindt voor moderne problemen.

Ik zou mezelf een waardeloze wethouder On­derwijs vinden als ik niet met al mijn creativiteit en energie dit probleem te lijf zou gaan.

Dit is ook de reden dat ik samen met mijn ­collega’s alles op alles zet om het lerarentekort aan te pakken. Met geld: we hebben 23 miljoen beschikbaar gesteld. Maar ook op heel veel andere manieren, omdat een crisis vraagt om noodmaatregelen: parkeervergunningen voor elke school; een ruimere reiskostenvergoedingen; Leraren krijgen voorrang bij sociale huurwoningen en binnenkort ook voor middeldure huurwoningen van corporaties. We bouwen schoolgebouwen om tot lerarenwoningen. We zorgen voor trainingen en ondersteuning van zij-instromers. We geven geld uit voor teambeurzen en administratieve ondersteuning van directeuren. We hebben een pool van ambte­naren met een lesbevoegdheid die inspringen waar de nood het hoogst is. We hebben zelfs gratis griepprikken aangeboden aan leraren die dat willen.

’s Nachts wakker

Samen met schoolbesturen, lerarenopleidingen en iedereen die wil meedoen, proberen we deze crisis te bezweren. Maar daarbij lopen we wel tegen de grens aan van wat we zelf kunnen doen. Zo worden door onze extra inzet op dit moment honderden zij-instromers opgeleid, maar de scholen die zitten te springen om die extra mensen, hebben te weinig leraren om ze te kunnen begeleiden.

We doen alles om leraren aan te trekken en te behouden, maar ik wil je wel bekennen dat ik er ’s nachts wakker van lig omdat ik te weinig invloed heb op de oorzaak van dit probleem: al jaren verlaten te veel leraren het vak en stromen er te weinig in, vooral in het basisonderwijs en vooral in de grote steden. De oorzaken hiervoor kennen we allemaal: te hoge werkdruk in combinatie met een te lage beloning.

En daar kan Amsterdam, kan ik, helaas heel weinig aan doen. We kunnen onze creatieve breinen kraken en duizendmaal benadrukken hoe mooi het vak is – je maakt echt het verschil, hoeft je aan het eind van de dag niet af te vragen of het zinvol is wat je die dag hebt gedaan – maar onderwijs geven is ook hard werken en leraren verdienen meer dan ze nu krijgen.

Er zal dus structureel meer geïnvesteerd moeten worden in het onderwijs, in de salarissen en in het tegengaan van de werkdruk, want anders blijft het dweilen met de kraan open. Maar het lijkt alsof onze regering dat maar niet onder ogen wil zien. Maar niet wil begrijpen dat een crisis als deze niet gesust kan worden met in­cidenteel geld. Dat het niet zomaar weer goed komt. Dat maakt dat ook ik je woede en verontwaardiging deel.

Vanzelfsprekend

Het lerarentekort doet pijn. Niet alleen voor de kinderen die de dupe zijn, niet alleen voor de leraren die niet het onderwijs kunnen geven dat ze willen, niet alleen voor ouders die ineens geconfronteerd worden met opvangproblemen, maar voor iedereen die vindt dat goed onderwijs een vanzelfsprekendheid hoort te zijn in een beschaafde samenleving.

En die het ziet als de beste investering in onze toekomst. Daarom is het nodig dat we het probleem in zijn volle omvang erkennen en weer gaan waarderen wat echt van waarde is. Ik ben blij met stadsbewoners zoals jij die zich boos maken en de pen oppakken. En ik hoop dat met jou velen – leraren, ouders, grootouders, buren, vrienden, kennissen, stadsgenoten – zullen opstaan voor onze kinderen en ons onderwijs!

Marjolein Moorman, wethouder Onderwijs. Beeld Eva Plevier
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden