Theodor Holman Beeld Artur Krynicki

Welkom in de regelnevendictatuur

Plus Theodor Holman

Toevallig ben ik even in Brussel. We eten in restaurant Le Rabassier – en tientallen telefoons gaan tegelijkertijd.

Ik hoor dat Ursula von der Leyen is gekozen tot voorzitter van de EU.

Ach ja.

“Welkom in de regelnevendictatuur,” zegt een politieke vriend.

“Wat is regelnevendictatuur?”

“Regelnevendictatuur is een gezwel in de democratie wanneer de zittende macht op het verkeerde paard heeft gewed. Dan gaan ze iets regelen binnen de mazen van het democratische net. Regelneven omdat ze binnen hun eigen netwerk iets zoeken, een dictatuur omdat ze de kiezer veronachtzamen en het is een ­gezwel omdat het reageert als een abces.”

Onze stemming is goed.

Ik herinner me dat ik een paar maanden geleden naar de Spitzenkandidaten zat te kijken. Wilde ik de sociaaldemocraat dan moest ik op Frans Timmermans stemmen. Wilde ik Violeta Tomic, Guy Verhofstadt, Jan Zahradil of Bas Eickhout (ik vergeet er vast één) dan moest ik niet op de PvdA stemmen. Spitzenkandidaten waren de geïncarneerde, wandelende reclameleuzen tijdens de verkiezingen. Spitzenkandidaten zouden die verkiezingen, waar niemand iets van snapte, overzichtelijker en wellicht ook wel democratischer maken.

Toen kwam de uitslag en bleek er niemand een echte winnaar.

Waarom niet?

Ik kan het u niet vertellen.

Vermoedelijk omdat 28 landen uiteindelijk een pokkenhekel aan elkaar hebben, omdat de ene natie groter is dan de andere of omdat een president te veel beloftes deed aan zijn eigen volk. De EU lijkt op een verstandshuwelijk waarbij alle familieleden een hekel aan elkaar hebben en ruzie maken over de erfenis voordat er overledenen te betreuren zijn. Snapt u?

Ik was trouwens ook even in Italië en heb daar niemand, werkelijk niemand gesproken die geen hekel heeft aan de EU. Ik sprak in dorpen met boeren, cafébazen en vakantiehuisjeseigenaren. Vorig jaar was ik ook in Italië. Ook toen was er een grote EU-hekel. Het jaar daarvoor was ik er ook. Toen kon de EU ook de pest krijgen! Ik was in die jaren even­eens in Frankrijk. Ik heb daar, als het ware, de ‘gele hesjes’ geboren zien worden.

Al die burgers in al die landen herkennen de regelnevendictatuur. Ze voelen dat wat zij willen en denken geen weerklank vindt. Ze zeggen dat ze verraden zijn en menen dat de democratie een vastgelopen machine is. Dat is een gevaarlijke gedachte.

Wie heeft er een oliespuitje? Von der Leyen niet, denk ik.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden