Opinie

Welke universiteit geeft Thierry Baudet een baan?

Er zijn van die mensen die je wilt omhelzen, waar je een vriend voor wilt zijn. Ik heb dat met Rob Oudkerk. Maar ook met ­Didi Samsom. Mensen die met drama geladen zijn. Maar op dit moment zou ik het liefst het ­hoge voorhoofd van Thierry Baudet willen betten.

Thierry BaudetBeeld anp

De gespletenheid die hem kenmerkt, moet namelijk pijnlijk zijn. Bij hem liggen lichaam en geest zo ver uit elkaar dat het pijn doet. Thierry is eigenlijk een tokkie die moeilijke woorden gebruikt. De uitstraling van Gerard Joling, maar de ideeën van een bonkige Feyenoord-­verdediger.

Hij is aan de ene kant 'de belangrijkste intellectueel van onze tijd', zoals hij zichzelf noemt, maar tegelijkertijd stemt hij PVV. En dat gaat niet samen. Bij Pim Fortuyn zou hij nog aardig gepast hebben. Die had dezelfde elitaire joie de vivre. En belangrijker: Fortuyn had ideeën over Nederland en Europa, in tegenstelling tot de immer bokkige blonde uit Venlo.

En ideeën heeft Thierry. Maar ook wat dat betreft zit hij regelmatig in een pijnlijke spagaat. Waar hij aan de ene kant het volk wil laten spreken, via referenda, vindt hij aan de andere kant dat niet iedereen aan het democratische proces mag meedoen. Ambtenaren en leraren hebben bijvoorbeeld, volgens Thierry, geen stemrecht bij sommige ­verkiezingen, omdat ze geen ­belasting zouden betalen.

Tja. Als je hem ziet, in zijn linnen jasje, zijn kokette schoenen met Franse kwastjes, dan zie je de ­elite. Althans, zo ziet de elite er voor mij uit. Dat zijn mensen die invloed hebben, die hun opinies met aristocratische zelfverzekerdheid debiteren. Die boeken schrijven. Thierry ís de vlees­geworden elite. Maar als hij zelf het woord 'elite' in de mond neemt, is dat met een zuur gezicht, alsof het de grootste kankercellen zijn van het moment.

Ik mocht hem vorig maand ­ontmoeten op een feestje van de PvdA. Hij stond daar naast Hans Spekman. Aan het eind van de avond zag ik scheel. Want Spekman, trui der truien, was hier volgens Thierry de elite en ­hijzelf vertegenwoordigde het volk. Het moet niet gekker worden.

Beeld Het Parool

Marcel Duyvestijn
is publicist

Toch heeft hij toen mijn hart gestolen. Omdat hij kwetsbaar was. Lief. Naïef. Helemaal niet bokkig, bot en boos. Hij klaagde erover dat hij graag bij een universiteit werkt, maar dat de ­deuren voor hem gesloten blijven. Met zijn verbolgen ogen zei hij: van de zotte, ik, de grootste intellectueel van deze tijd, kan dus geen werk vinden? Hij hoeft ook niet direct hoogleraar te worden, zei hij. Hij wil gewoon 'het debat aanjagen'.

Als dat betekent dat zijn gespleten ideeën tussen de veilige, zelfreinigende muren van de universiteit blijven, lijkt het me goed als er een universiteit is die hem in dienst neemt, al is het de Trump University.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden