James Worthy Beeld Agata Nowicka

Weinig vrouwen zijn in staat om gebak te overtroeven

Plus James Worthy

De buurjongen zit in de tuin op een bankje. Hij ziet er nog onbegrepener uit dan normaal. Ik druk mijn sigaret in de minst droge plantenbak uit en vraag of alles goed gaat.

“Ik ben echt een oetlul. Fuckerdefuck, ik heb zoiets doms gedaan,” zegt hij, terwijl hij met de nagelloze kant van een wijsvinger naar oneffenheden op zijn voorhoofd aan het zoeken is.

“Je bent zeventien jaar oud. Wees niet te streng voor jezelf.”

“Er is dus een meisje. We vinden elkaar leuk. Meer dan leuk. Wat is meer dan leuk?”

“Verliefd? Zijn jullie verliefd op elkaar?”

“Dat vind ik zo’n primitieve term. Ik denk gewoon de hele tijd aan haar.”

“Ze mag in je hoofd wonen en je hebt tegen haar ­gezegd dat ze geen huur hoeft te betalen?”

“Ja. En als ik aan haar denk, heb ik geen trek in taart, en ik ben echt gek op taart.”

“Maar heel weinig vrouwen zijn in staat om gebak te overtroeven. Hoe heet ze?”

“Weet je dat ik het heel lastig vind om haar naam te zeggen, buurman? Als ik haar naam zeg, bestaat ze en als ze bestaat, kan iemand haar van me afpakken.”

“Ik pak haar niet van je af. Je kent me toch? Je hebt mijn vrouw gezien. Ik heb al zeven jaar geen trek meer in taart gehad.”

“Ze heet Dakota.”

“En wat vind je zo leuk aan haar?”

“Ze denkt niet na voordat ze iets doet. En ze is zo mooi. Als zij ademt, heb ik wind mee.”

“Je bent verliefd.”

“Misschien, maar de grote vraag is of zij het nog is. Gisteravond vroeg ze iets aan me. Het was een rare vraag, maar...”

“Er bestaan geen rare vragen als je verliefd op elkaar bent.”

“Ze wilde me naakt zien. Ik moest een foto maken en deze naar haar appen. Heb jij dat weleens gedaan?”

“Maar natuurlijk.”

“Dus ik ging voor de spiegel staan, hield mijn buik in en tikte een bepaald orgaan wakker. Nou, half wakker. Hoe dan ook, ik zag er goed uit. Ik wilde er goed uitzien voor haar.”

“Dat is prachtig, man. Je leert elkaar kennen, terwijl je elkaar leert vertrouwen. En wat stuurde ze terug?”

“Die hartjesogen-smiley.”

“Meer niet?”

“Het kan een test zijn geweest. Misschien had ze ­gehoopt dat ik niets zou sturen. Dat ik wat terughoudender zou zijn geweest. Maar dat is juist het hele ding. Ik durfde het alleen maar omdat zij het aan me vroeg. Ik vertrouw haar, weet je wel? Ze maakt me fucking week. En zo kwetsbaar.”

“Een softshell krab dankt zijn naam aan het feit dat hij gevangen wordt op het moment dat hij van pantser wisselt. Dat ben jij nu. Je oude pantser drijft in zee. Je zwemt naar haar toe, volledig gekleed in niets meer te verbergen.”

“Ik vind het wel eng.”

“Dat begrijp ik. Maar als je niet bang bent, telt het niet.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden