Opinie

'Weg met dat gebrek aan mededogen'

Op Wereldvluchtelingendag doet Tineke Ceelen een klemmende oproep om niet weg te kijken van mensen in nood. De slachtoffers van oorlog en honger verdienen ook aandacht bij de koffieautomaat.

Vluchtelingen uit Venezuela in de rij voor voedsel in Brazilië. Beeld Andre Coelho/ Getty Images

Apetrots is Donald Trump op zijn 'topontmoeting' met zelfbenoemd maarschalk Kim Jong-un, de autocratische leider van Noord-Korea. Als je even googelt op mensenrechten en Noord-Korea, dan wordt snel duidelijk hoe pijnlijk dit topberaad was waarop Kim de paradijselijke mogelijkheden voorgespiegeld kreeg voor de Koreaanse stranden.

Een utopisch Noord-Korea, kunstig in elkaar geknutseld op Trumps iPad, waar in werkelijkheid honderdduizenden politieke gevangenen stierven door uithongering, dwangarbeid, executies, foltering en geweld. En daarvoor is Kim Jung-un verantwoordelijk.

De wereldpers en ook onze eigen premier Rutte kwekken vrolijk met Trump mee over het historische belang van deze top. Het bloed aan Kims handen blijft onbesproken. Het bloed van onschuldige burgers.

Op ongeveer dezelfde krantenpagina's waar verhaald wordt over Trump en zijn nieuwe vriend Kim, prijken de verhalen uit Italië. Daar voegde minister Salvini kort na zijn aanstelling op de post Binnenlandse Zaken de daad bij zijn verkiezingsbelofte. Hij weigerde een reddingsschip toegang tot de Italiaanse havens.

Zeshonderd doodsbange mensen, gered uit levensgevaarlijke rubberboten op de Middellandse Zee, ­dobberden dagenlang doelloos rond. Dat duurde tot Spanje wel bereid bleek hen aan land te nemen.

Minister Salvini paradeert trots op Twitter met de hashtag #wesluitendehavens. In ons land ­blijven we ijzig stil en staat geen politicus op om te eisen dat Nederland de hand uitsteekt naar Italië of naar de bootvluchtelingen.

Hartverscheurende radeloosheid
Onlangs was ik in Colombia. Ik bezocht Venezolanen die in grote aantallen hun land de rug toekeren, op zoek naar eten en medicijnen die thuis door hyperinflatie onbetaalbaar zijn geworden.

De radeloosheid van de gezinnen was hartverscheurend. Velen slapen 's nachts op een bankje in een park, omdat er geen geld is voor een dak boven het hoofd. Peuters liggen liefdevol toegedekt op het trottoir. Hun ouders wakend ernaast.

Colombia telt inmiddels zeker een miljoen Venezolanen. Ook op 'onze' eilanden Aruba en Curaçao komen zij hongerig aan, hopend op hulp. Minister Blok liet namens ons land pijlsnel weten dat er geen sprake van zal zijn dat Nederland vluchtelingen uit Venezuela over gaat nemen. No way. 'Eigen schuld', zei iemand op Twitter, 'ze kozen toch zelf voor deze regering.'

Miljoenen mensen zijn op de vlucht. Voor ­regimes als dat van Kim Jong-un, voor oorlogen in Congo of Syrië, geweld in Somalië of Irak, onderdrukking in Eritrea of Soedan. Of simpelweg om te ontsnappen aan honger.

Niet de doffe ellende van deze slachtoffers van politieke of egoïstische motieven zijn in de media of bij de koffieautomaat onderwerp van gesprek, maar wel de potsierlijke show-off van Trumps gepantserde automobiel, 'the Beast' aan dictator Kim.

Tineke Ceelen is directeur van Stichting Vluchteling. Beeld Remko de Waal/ANP

Niet de budgetten die we uittrekken om onze overzeese eilanden te assisteren bij de opvang van Venezolanen staan met hoofdletters in de krant, wel de verzekering dat hun ellende niet opgelost gaat worden door onze welvaart te delen.

Niet een beschaamd interview met Rutte over het uitblijven van een oplossing voor wanhopige zielen uit Afrika, maar de parmantige verzekering dat Europa de grenzen sluit om migratie tegen te gaan.

Helpers in stilte
En daar ben ik deze 20 juni, Wereldvluchtelingendag, klaar mee. Het kan en mag niet zijn dat hardvochtigheid en een totaal gebrek aan mededogen tot norm is verheven.

Vandaag wil ik hen horen die stilletjes wél helpen: de vrijwilligers die taalles geven, de hulpverleners die onder gevaarlijke omstandigheden daar helpen waar onze leiders dat zo graag zien, de eigen regio, of over die 5000 wandelaars die tijdens de Nacht van de Vluchteling 40 kilometer liepen om geld in te zamelen voor noodhulp.

Maar vooral en bovenal wil ik horen van henzelf, de mensen die alles achter moesten laten en nergens echt welkom zijn. Ooit verzuchtte een vluchteling in Kenia dat hij elke dag, als hij opstond in het vluchtelingenkamp, een beetje doodging.

Ik ontmoette hem samen met zijn tienerzoon, wiens toekomst verwoest was voor zijn leven goed en wel begon. Misschien dat Trump ook een paradijsje voor hen kan fröbelen op zijn iPad?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden