Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Weer een voorbeeld dat 99 procent van de goedwillenden wordt gestraft met extra werk en kosten

PlusMarcel Levi

Marcel Levi

Omdat ik alweer bijna een jaar terug ben in Nederland, moest ik mijn Engelse rijbewijs weer omruilen voor een Nederlands exemplaar. Wederom een boeiende ervaring dat je het omruilen van een stukje plastic voor een ander vrijwel identiek stukje plastic zo ingewikkeld kan maken. Ondanks een afspraak natuurlijk dik drie kwartier wachten bij het gemeenteloket en of ik ook meteen even ruim 50 euro wilde afrekenen.

En natuurlijk nadat ik voor de verplichte gezondheidsverklaring bij het CBR voor zesmaal aanvinken van het hokje ‘nee’ ook al vet 40 euro mocht overmaken. Hoezo geld-uit-de-zak klopperij?

Na een kleine maand kon ik mijn felbegeerde Nederlandse rijbewijs bij de gemeente afhalen, maar ik moest daar uiteraard wel online een afspraak voor boeken, waarvoor de eerste mogelijkheid pas ruim drie weken later was. Kortom, zeven weken zonder rijbewijs en een kleine honderd euro lichter voor een tamelijk onbetekenende administratieve handeling.

Minstens zo ingewikkeld is het tegenwoordig als bedrijfje of stichting aan alle regeltjes te voldoen. Je zou toch denken dat met inschrijving en registratie bij de Kamer van Koophandel een aardig overzicht van al die rechtspersonen en hun bestuurders zou bestaan. En deze registratie is keurig gekoppeld aan alle bankrekeningen en vermogensportefeuilles. Desondanks is het nodig ook nog voor aanzienlijke kosten een Legal Entity Identifier (LEI)-nummer aan te vragen, zodat financiële toezichthouders je organisatie kunnen volgen.

Maar ook dat is nog niet genoeg, want sinds kort is ook nog registratie van Ultimate Beneficial Owners (UBO) van elke rechtspersoon verplicht, waarmee duidelijk is wie bestuurders en belanghebbenden zijn. Dit geldt uiteraard ook voor elke muziekschool, voetbalclub of goededoelenstichting.

Klinkt wellicht toch een tikje overdreven en dubbelop. Het zou allemaal heel nuttig zijn om fraude en witwassen te voorkomen maar is het niet gewoon het zoveelste voorbeeld dat 99 procent van de goedwillenden wordt gestraft met extra administratie en kosten voor die ene procent oplichters die je hiermee toch niet vangt? Want dacht u nou echt dat de gemiddelde cocaïnedealer een LEI-nummer gaat aanvragen? Of dat de mocromaffia een UBO-registratie heeft?

De hoeveelheid geld die in dit bureaucratische circus omgaat, is aanzienlijk. Maar dat wordt natuurlijk moeiteloos gefinancierd om voor al deze nutteloze registraties en handelingen leges, betaling of belasting te heffen. Natuurlijk bovenop de inkomstenbelasting, btw en gemeentebelasting die we allemaal al betalen. En de tientallen andere soorten belasting, zoals motorrijtuigenbelasting, assurantiebelasting, rioolheffing, milieubelasting, schenkbelasting, of hondenbelasting.

En de Europese Unie begint nu ook vrolijk belasting te heffen, zoals de net ingevoerde plastictaks, waarmee ze 7 miljard verwacht binnen te halen. Niet om iets tegen plasticvervuiling te doen, welnee, maar gewoon om de rente op steunfondsleningen te financieren. Het is gewoon wachten totdat ik voor mijn nieuwe plastic rijbewijs ook een aanslag krijg voor de Europese plasticbelasting.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden