Gijs Groenteman.Beeld Artur Krynicki

We zwelgen in leed dat we nog niet echt voelen

PlusGijs Groenteman

Jongens, wat leven we in een heerlijke tijd! Mooi om al dat geluk op straat te zien. Het helpt dat het lente wordt. De vogeltjes beginnen te zingen, de bomen gaan weer een beetje kleuren. Dan word je gewoon naar buiten gedreven!

Het is een soort geschenk van God dat we ineens, zomaar, een soort supervakantie hebben gekregen. Onze agenda’s zijn van hogerhand schoongeveegd, er is een ongekende rust over ons neergedaald.

Voelen we ons niet heerlijk? Ineens mag iedereen thuis­werken. Dat wilden we al járen, ineens mag het! Ondertussen is Jan en alleman begonnen aan een ouderwetse lenteschoonmaak. Bij de vuilstortplaatsen staan lange rijen van auto’s vol rommel die al jarenlang weg­gegooid moest worden. In de auto niet een chagrijnige vader, maar een heel vrolijk gezin. Gezellig! Nu de kinderen thuis zijn is alles een familie-uitje geworden.

Rutte heeft gezegd dat we allemaal corona moeten krijgen. Nou, dat is dus onontkoombaar en blijkbaar ook niet zo héél erg. Anders zou hij het niet zeggen. Met alle regeltjes die er gesteld zijn hoeven we het dus niet zo ontzettend nauw te nemen. Kom maar door met dat virus!

Ongeveer anderhalve meter afstand houden is eigenlijk wel lekker, en dat handen schudden niet meer hoeft, is ook pure winst. Ondertussen zijn ouders dolblij dat ze hun kinderen, nadat ze een uurtje halfbakken thuisonderwijs hebben gekregen, gewoon de straat op kunnen sturen. Dus niet: op de bank zitten te zeuren of ze alsjeblieft mogen gamen. Nee jongens, dat mag niet van de minister-president, naar buiten! Voetballen!

Daar bevolken ze nu in grote drommen de pleinen. Keuvelend staan de ouders erbij. Zijn dit de jaren vijftig?! Qua verkeer ook: geen files of drukke straten. Fijn toch?

Ondertussen zetten we de schouders eronder. Het aantal filmpjes om ‘de moed erin te houden’ groeit exponentieel. Op tv worden belegen fragmenten herhaald, want dat is ‘troostrijk’. Henny Huisman heeft bij ons thuis raak geschoten met zijn lied Coronaviiiiiiiirus, waarom blijf je nou zo lang? Voor de volledige versie moet u zijn Twitter checken. Het lied is zo aritmisch dat je amper kunt geloven dat Henny ooit drummer was, maar het zet zich vast in je hoofd. “Henny heeft gewoon een goed lied geschreven,” zei mijn vrouw vanochtend toen ik het refrein voor de tachtigste keer had in­gezet.

We zwelgen in leed dat we nog niet echt voelen, maar dat onmiskenbaar op ons afkomt. Want wat we weigeren: ons écht goed aan de maatregelen houden die gesteld zijn. Dat zou een ramp af kunnen wenden, maar is blijkbaar te moeilijk. Straks zitten we maandenlang in ons huis opgesloten terwijl er zich in de ziekenhuizen een drama afspeelt.

Nu is het nog: dansen op de vulkaan.

Reageren? gijs@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden