Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

We zullen het straks een ‘wijze les’ noemen en misschien nog een keer oprakelen

PlusBabs Gons

Een jongen van dertien heeft heel lang gespaard voor iets wat hij graag wil. De jongen van dertien doet maanden onderzoek naar welk merk het beste is en wat de beste deal is. Met tips van beide ouders gaat hij op zoek en dan vindt hij precies wat hij zoekt. Op zijn hoede legt hij contact.

‘U bent te vertrouwen toch,’ vraagt hij onzeker een paar keer. Hij laat de persoon weten dat hij heel lang heeft gespaard en de persoon is aardig terug, ‘ik ben te vertrouwen,’ antwoordt hij de jongen. En dan gaat het toch mis. Het geld is overgemaakt, maar de communicatie valt stil en de mat achter de brievenbus blijft leeg. De jongen van dertien is opgelicht, zijn spaargeld is weg. En zijn droom ligt wat verder buiten zijn bereik.

“Vertrouwen is de basis,” zegt iemand op de radio. De uitspraak is gericht op mannen in pakken die andere mannen in pakken niet vertrouwen, het is de dag na weer een mislukte poging tot kabinetsformatie, maar het gaat natuurlijk over het hele leven. Vertrouwen is de basis waarop we door deze wereld manoeuvreren.

Achteraf ziet de jongen dat hij gemanipuleerd is en dat hij tegen beter weten in, en onder druk, het geld heeft overgemaakt. En met het geld is hij het vertrouwen in mensen, die zeggen dat ze te vertrouwen zijn, ook even kwijt.

Het had mij vroeger ook kunnen overkomen, sterker nog, het overkwam mij ook, en met mij hele televisieseries vol mensen. Het zijn allemaal mensen die geloven in de goedheid van iemand, die vertrouwen als basis hebben. Die vertrouwen op hun vertrouwen. Het is misschien niet een van de handigste eigenschappen, om mensen te geloven op hun woord, maar wel een van de mooiste vind ik.

De jongen van dertien komt er wel weer overheen, het voorval zal slijten en een klein deukje achterlaten. Hij zal vanaf nu iets meer op zijn qui-vive door het leven gaan. We zullen het straks een ‘wijze les’ noemen en misschien nog een keer het voorval oprakelen, zo van, “voorzichtig, weet je nog die keer toen …” En ik zal voorlopig nog iets vaker ’s nacht liggen piekeren. Over dat ik niet wil dat hij dit verliest, dit vertrouwen in de wereld om hem heen. Ik wil dat hij deze aardbol goed van vertrouwen en met open armen blijft bewandelen. Ik wil hem beschermen tegen alles wat lelijk is in de wereld en tegelijkertijd voorbereiden op het werkelijke leven, hem leren omgaan met verlies, teleurstelling en oplichting. Ergens in het midden ligt een pad en ik hoop dat hij dat vindt. Maar vooral wil ik dat hij het geloof in zijn eigen vertrouwen blijft houden. Want vertrouwen is de basis.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden