Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

We zouden de stad onderdompelen in een grote toost aan het leven

PlusBabs Gons

In het begin van de zomer, tijdens een herdenkingsbijeenkomst ter ere van een overleden vriend, kwamen we bij elkaar, op afstand in een grote tuin. Na de toespraken van vrienden en familieleden bleven we nog even met elkaar staan praten en bekeek ik rustig de gezichten om me heen. Het merendeel van het gezelschap bestond uit oude bekenden uit het culturele uitgaansleven van de stad, van heel lang geleden maar niet lang genoeg om al dood te gaan. Het onverwachte overlijden van onze vriend hakte er daarom nogal in. Sommigen van het gezelschap ontmoet ik nog weleens in een speeltuin, met kinderen, anderen zitten nog diep in het nachtleven.

We haalden herinneringen op en ik liet vallen dat ik dit niet meer wil, alleen elkaar zien als we van iemand afscheid moeten nemen.

“Al die mooie dingen die we over iemand zeggen, kan dat niet gewoon bij het volle leven?”

“Ja,” vielen er een paar bij. “Fok dat afscheid. We gaan het leven vaker vieren.”

We raakten enthousiast en bedachten dat we er een terugkomend programma van gingen maken. We hadden allemaal goede contacten in het culturele leven. We gingen dat doen in de Melkweg, Paradiso, Carré, in Club zus en zo. We zouden de stad onderdompelen in een grote toost aan het leven. Odes aan het leven, aan elkaar, aan mensen die mooie dingen voor de stad doen, die speciaal zijn in ons leven.

Maar nog voordat we dit überhaupt verder over WhatsApp hebben kunnen uitdenken, moeten we weer afscheid nemen van een andere kameraad. Een van de vrienden, met wie ik eerder zo enthousiast het programma bedacht, stuurt me een foto vanuit de nalatenschap van de veel te vroeg overledene. Hij is bezig zijn huis leeg te ruimen. Ik staar een tijd naar de foto van bijna twintig jaar geleden en ik verdwaal in gedachten in de tussenliggende jaren.

‘Verdikkeme, de tijd heeft ons weer ingehaald,’ app ik terug. ‘Nu is het afgelopen, we gaan niet meer afscheid nemen voordat we eerst een grote dikke vette ode aan het leven gaan brengen.’

‘Precies,’ appt hij terug, ‘stel jij een datum voor?’

Ik kijk naar mijn drukke schema en de moed zakt me in de schoenen. Maar, wat is al die drukte toch waard, als we niet die momenten pakken om bij het leven stil te staan? Het gaat hard de laatste jaren, de lijst van mensen die ik mis wordt langer en langer. Ik stuur een datumprikker, en een zoomlink natuurlijk, de clubs moeten nog even wachten, maar we moeten het volgende afscheid voor zijn. Ik leg Mercedes Sosa op de platenspeler en Gracias a la vida schalmt door de kamer.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden