PlusColumn

We worden heel Netflixesk door de verkiezingen geleid

Gijs Groenteman
Gijs Groenteman Beeld Wolff
Gijs GroentemanBeeld Wolff

Zo langzamerhand begin ik schik te krijgen in de Amerikaanse verkiezingen. Dat ligt deels aan het duo dat de NOS heeft ingezet om de hele janboel voor ons te verslaan.

Voor mij zijn de oercorrespondenten in Amerika nog altijd Charles Groenhuijsen en Twan Huys. Charles en Twan, zij háátten elkaar. En om een of andere reden wist iedereen dat.

Ik geloof dat het was omdat Twan per se in New York wilde wonen, terwijl Charles in Washington bleef. Dit klinkt allemaal als premillenniaal Publiekeomroepgezeur, en dat ís het ook, maar ik genoot ervan.

Zoals ik ook genoot van Charles in zijn zweethok, op de avond van de verkiezingen, omgeven door televisies en kranten en zoemende computers, alsmaar verder verhit de uitslagen bijhoudend die binnenkwamen. Een eenzame man, vechtend tegen een onstuitbare informatiestroom.

Nu is alles modern. Er zijn nog steeds twee correspondenten in Amerika. Van Wouter Zwart was ik al fan, omdat hij - een opgewonden ventje met een spits jongensgezicht - verslag deed van dat wonderlijke land China en zich knap staande hield.

Arjen van der Horst is ook opvallend. Hij zat in Londen en heeft de nadrukkelijke manier van praten die veel correspondenten hebben, met zinnen vol rare klemtonen, en hij lijkt op iemand uit het spel Wie is het? omdat hij én een massieve baard heeft én een glanzende schedel met geen sprietje haar erop.

Dit duo leidt ons door deze malle verkiezingen. Op tv gaat dat op de klassieke manier; ze kwijten zich uitstekend van hun taak. Maar er is ook een brainstormsessie geweest waarin men zich heeft afgevraagd hoe 'het jonge publiek dat geen tv kijkt' bereikt moet worden.

Toen zijn de woorden 'House of Cards' gevallen, en nu maken Wouter en Arjen een reeks internetfilmpjes onder de titel The Series, die vagelijk doen of ze een tv-serie zijn. Ik denk dat iemand ook nog 'bingewatchen' heeft geroepen, want als het ene filmpje klaar is, begint het volgende automatisch. Heel Netflixesk, om ons als kijkers totaal ­verslaafd aan The Series te maken. Dit alles valt onder iets dat het 'NOS lab' heet.

Elk filmpje begint met een leadertje (spannende vioolmuziek), dan volgt een reportagetje waarin op een lollige manier een thema uit de verkiezingen wordt behandeld. Conclusie: lollig is niet het sterkste punt van Arjen en Wouter. ­Hopelijk gaat er straks wel gewoon weer iemand in een zweethok zitten om paniekerig de uitslagen bij te houden.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column over media.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden