Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

We worden gegijzeld door het in-kaart-breng-syndroom

PlusRoos Schlikker

De tandafdrukken staan nog in mijn autostuur. Onlangs vertelden artsen op de radio dat peperdure kankermedicijnen stukken goedkoper kunnen zijn, mits farmaceuten meebewegen. Een dame van Big Pharma was duidelijk gedrild aan de Hogeschool der Communicatiestrategen. Als een paling in een emmer snot glibberde ze langs lastige vragen. Uiteindelijk paste ze de ultieme antwoordvermijdingsstrategie toe. “Te duur?” vroeg ze, hoog in haar stem. “We moeten dat eerst uitzoeken. Daarom gaan wij om de tafel zitten om een en ander eens in kaart te brengen.” En hap deed ik in het zacht meegevende stuurfoam.

Want we worden gegijzeld door het in-kaart-breng-syndroom. In de romanreeks Het Bureau beschrijft Voskuil de vervreemdende bezigheden op het Meertens Instituut. Zo turft een medewerker waar men in Nederland de nageboorte van paarden ophangt en begraaft. Het resultaat: de nageboortekaart van het paard. Hilarisch vond ik dat. Tot ik ontdekte dat die kaart echt bestaat. Hoe onzinnig het ook lijkt, alles wordt onderzocht.

Hoewel, zo nutteloos is in kaart brengen niet. Sterker, het blijkt de ultieme vluchtroute te zijn. Wie tijd wil kopen, traineert of geen verantwoording wenst af te leggen, schermt met onderzoek.

Journalisten die Wopke een reactie vroegen op de ‘Teringhond’-Omtzigt-notitie, werden onmiddellijk doorverwezen naar het interne CDA-onderzoek over de verkiezingsuitslag.

Om ons te overtuigen van zijn goede bedoelingen, vertelde Sywert Omniet dat hij ‘een moreel kompas heeft laten opstellen’. over ‘hoe ikzelf terugkijk op hoe het is gelopen’. Je zou zeggen dat je een kompas hébt in plaats van laat maken, maar het klinkt zo lekker, een onderzoek naar je waarden.

Ook Rutte is er niet vies van. Deze week maakte de Volkskrant zijn sms’jes openbaar. Er was een rechtszaak nodig om ze los te weken, want Den Haag roeptoetert over transparantie maar is zo ondoorzichtig als met poep ingesmeerd matglas. Maar nu weten we dat Mark een uitroeptekenfetisj heeft (‘Te gek!!’) én dat hij een online veel gedeeld artikel over corona wilde laten valideren, buiten zijn veelgeprezen RIVM om. Uitleg lijkt noodzakelijk, maar Rutte weigert commentaar omdat ‘de Onderzoeksraad voor Veiligheid de aanpak van de coronacrisis door de Nederlandse overheid als geheel in onderzoek heeft’.

Hoppakee, voorlopig gered door het in-kaart-breng-syndroom. Om hyena’s verder op afstand te houden, heeft Rutte bedacht dat je daarnaast domweg moet zeggen dat je baalt. De koning die geen afstand hield ‘baalde’. De totaal vastgelopen formatie waardoor we onregeerbaar zijn, ’t is balen. Een nota over de toeslagenaffaire die padabing padaboem, weggehansklokt is? Balen, joh.

Maar waar wordt van gebaald? Van kwalijk gedrag? Of van de ontstane ophef? Ik vrees het laatste. Maar daar wordt nooit onderzoek naar gedaan.

Wat zou het schelen als het in-kaart-breng-syndroom wordt vervangen door de simpele uitspraak: “Sorry. Dit deugt niet. Ik wil het beter doen.”

We worden stilgehouden met baalmomentjes en onderzoekeritis. Het in-kaart-breng-syndroom is een dikke reep niet ademende Hansaplast waarmee elke criticus bij voorbaat de mond wordt gesnoerd. En iedereen weet wat je het beste kunt doen met een pleister. Hem er in één keer aftrekken. Dat geeft eindelijk lucht.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden