Massih Hutak Beeld Robin de Puy

We waren onderweg en thuis

Plus Column

Waarheen nu? Ik schrik wakker achter het stuur. De ­auto vliegt in volle vaart vooruit. Als ik om me heen kijk, zie ik minder verkeer dan eerst, al weet ik niet zo goed meer waar deze weg is begonnen en waar hij naartoe leidt. Ik klem het stuur stevig vast en herinner me dat ik links achterin zat voordat ik wakker schrok.

Daar staarde ik naar buiten terwijl we raceten langs voorbijrijdende auto's. We, dat zijn mijn ­vader, broers en ik. Ik hoor het m'n vader nog vragen: waarheen nu?

Die vraag was niet voor mij bedoeld. En ook niet voor m'n broer die naast mij bezig was met Knex auto's in elkaar zetten en uit elkaar halen. Mijn vader stelde de vraag aan mijn oudste broer, die steevast voorin zat in de bijrijdersstoel en de taak had om kaarten te lezen.

Ik kan me niet herinneren dat we de bestemming ooit van tevoren afspraken. Ik herinner me dat we kaarten kochten en vertrokken. Constant op reis, in die oude witte Mercedes met de Koran of Bollywoodmuziek uit de speakers. Zolang we onderweg waren, waren we thuis.

Tot we op een dag aankwamen in Amsterdam-Noord en ik besefte dat deze plaats verdomd veel weg heeft van de mooiste plek op aarde. Nee, niet zolang we onderweg zijn, zijn we thuis. Zolang ik in Noord ben, ben ik thuis.

Nu zit ik zelf achter het stuur. Naast me zit Lievelingsmeisje. Reden genoeg om door te denderen op wat voor weg dan ook, in wat voor auto dan ook, waar dan ook. Zolang zij bij me is, ben ik thuis.

Waarheen nu? Op deze weg beweeg je alleen vooruit als je rondjes rijdt. Dus terwijl ik probeer uit te vogelen waar ik ben, kom ik langs plekken die ik herken.

Bruce Lee zei: Be water, my friend.

Ik zeg: Wees de weg, a niffauw.

Waarheen nu? Hier hangen de borden achterstevoren. Pas als je ze voorbij bent gereden, zie je waar je bent geweest. In de achteruitkijkspiegel zie ik bijna drie decennia van afslagen die Wat Als, Had Ik Maar en Hoezo heten. Ik weet niet of zij mij achtervolgen of ik hen.

Waarheen nu? Vooruit. Door elke bocht en elke drempel heen. Vooruit. En dan voluit op m'n bek. En dan opnieuw.

Rico zei het het beste: niemand weet de weg. En ­elke weg heeft weer wat weg van de weg van daarnet.

Ik denk dat ik inmiddels in de scherpste bocht van m'n leven zit. Ik voel het linker achterwiel een beetje van de grond komen, net als de eerste keer fietsen. En net als toen, geef ik nu extra gas.

In de achteruitkijkspiegel verschijnt een jongen. Lievelingsmeisje en ik noemen hem onze zoon. ­Geboren Noorderling, gap.

Tupac en Ramses Shaffy bezingen deze reis. Zij draait het volume harder. Ik laat het stuur langzaam los.

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Maar bovenal: remember this face, save me a place, in Thugz Mansion.

Waarheen nu?

Noordside.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft elk weekend een column voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden