Femke van der Laan artikel grootBeeld -

We wachten op van alles. Maar we missen het niet

PlusFemke van der Laan

De vrouw op het fietspad kijkt me aan vanonder haar pony. Met een hand houdt ze haar fiets vast, met haar andere probeert ze haar tas van de grond te rapen. Ik fietste zojuist achter haar en had gezien hoe de tas steeds schever was gaan hangen. Hoe hij langzaam van haar bagagedrager was gegleden, hoe de snelbinders uitrekten. Het was een tas met een avocado erop. Een volle tas. Hij hing naar rechts. Ik had me afgevraagd of ik er iets van moest zeggen. “Uw tas valt bijna.” Ik had het me te lang afgevraagd. Te lang gewacht. Hij was gevallen en we hadden allebei geremd.

Ik wacht veel, de laatste tijd.

“Zal ik helpen?”

Ik wijs naar de fiets van de vrouw. Naar het stuur. Ik zou hem vast kunnen houden, terwijl ze haar tas opraapt.

De vrouw houdt haar hoofd achterover. Zo kan ze onder haar haren doorkijken. Het doet me denken aan de jongste. Hij kijkt ook zo, met zijn hoofd in zijn nek, onder de haren door die voor zijn ogen hangen.

“Kun je?” De vrouw laat haar fiets een beetje naar mij overhellen. Ik pak het stuur. Ze bukt, grijpt haar tas en hangt hem over haar schouder. Dan neemt ze het stuur weer over. Met haar vrije hand veegt ze de haren op haar voorhoofd naar achteren. Ze houdt ze vast op haar kruin. “Dank je.” De vrouw heeft groene ogen, zie ik. Dan laat ze haar haren weer vallen.

“Het wordt lang, hè?” Ik wijs naar het voorhoofd van de vrouw. Haar gezicht grimast.

“Ja. Ik mis de kapper.”

Ik denk weer aan de jongste. Hij mist het niet, om naar de kapper te gaan. Hij zou best naar de kapper willen, maar hij mist het niet. Hij wacht. Dat is iets anders. Hij wacht op de kapper. En op de school die opengaat. Op vriendjes. Op naar de bioscoop gaan. Op van alles. De oudste en de middelste ook. En ik. We wachten. Op van alles. Maar we missen niet. Missen voelt anders. We wachten veel de laatste tijd.

“Nog even wachten,” zeg ik tegen de vrouw.

Ze kijkt teleurgesteld. Haar hoofd achterover.

Even wil ik haar het verschil tussen missen en wachten uitleggen. Dat het anders voelt als dingen terug kunnen komen. School, vriendjes, bioscopen. Kappers. Dat ze nog ergens zijn. Je kunt op ze wachten. En zij wachten ook. Op jou.

De vrouw ziet er niet uit alsof ze uitleg wil. Ze mist de kapper.

“We wachten veel hè, de laatste tijd?”

De pony knikt. “Ja.”

Dan stapt ze op haar fiets. De avocado wordt geplet tussen haar arm en haar zij.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden