Femke van der Laan Beeld Agatha Nowicka

We vormen een patroon: biertje, man, ik, man, biertje

Plus Column

Ik wacht op de oudste. Ze is onderweg met een boodschappentas. Ik zit voor de supermarkt op een bankje. In de zon.

Eerst had ik gestaan. Naast het bankje. Mijn handen tot halverwege mijn vingers in de zakken van mijn spijkerbroek. Mijn duimen staken door de lussen aan de bovenkant. Af en toe draaide ik mijn hoofd naar de zon en deed ik mijn ogen dicht. Het voelde warm. Als ik mijn ogen opendeed om de straat in te kijken, duurde het steeds eventjes voor ik scherp zag.

Ik had niet lang gestaan. Er kwam een uitnodiging vanaf het bankje. Twee mannen in de zon. "Wil je ook zitten?" Mijn antwoord werd niet afgewacht. Ze schoven op. Allebei een andere kant op. Ik mocht in het midden.

De mannen hebben ieder twee blikjes bier, eentje open en een nog dicht. De open biertjes gaan van hun knieën naar hun mond en weer terug. De dichte blikjes hebben ze naast zich staan, op de bank. Ik stel me voor hoe het eruitziet van een afstand. Het patroon dat we vormen. Biertje, man, ik, man, biertje. We zijn symmetrisch.

Ik doe mijn ogen weer dicht. Een paar tellen.

"Ben je wel ingesmeerd?"

De man links van me draait een rondje met zijn hoofd. Alsof hij mijn gezicht wil aftekenen: dit moet je insmeren. Ik schud van nee.

"Dat moet je wel doen. Je krijgt er kanker van. Van de zon."

Ik knik: zoiets had ik ook gehoord. "Ik heb niet zo goed opgelet vanmorgen. Ik wist niet dat het zo'n dag zou worden." Met mijn vinger wijs ik naar de lucht. Zo'n dag.

"Dat geeft niet, hoor." De man aan de andere kant draait zich een beetje naar me toe. "Ik heb me ook niet ingesmeerd. En hij ook niet. Dat doen we nooit." De man zet het blikje weer aan zijn lippen. Zijn adams­appel gaat een paar keer op en neer.

"Nee, dat heeft geen zin meer. Mijn huid heeft al ­zoveel zon gezien. Maar bij jou kan het nog wat uitmaken." Hij beweegt zijn hoofd weer in een rondje om mijn gezicht heen. Dan neemt hij weer een slok.

"Ik heb al allemaal vlekken."

"Ik ook."

Ik kijk van links naar rechts. Er worden twee biertjes opengemaakt. Nu staan de lege blikjes op de bank. Blikje, man met vlekken, ik, man met vlekken, blikje.

"Bedankt. Ik zal erop letten."

De man links knikt tevreden. In de verte zie ik de oudste. Ik sta op. "Dan ga ik nu maar uit de zon."

"Doe dat maar."

Ik loop naar de ingang van de supermarkt. Als ik achterom kijk, zijn de mannen weer naar elkaar toegeschoven. Blikje, man, man, blikje.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees hier al haar columns terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden