Column Artikel Roze Beeld Artur Krynicki
Column Artikel RozeBeeld Artur Krynicki

We moeten Caroline even uitleggen dat kunst niet ‘normaal’ is

PlusTinkebell

Waanzinnig was de show. De presentatie. Het licht. De regie. En natuurlijk de performances. De hele productie van alles. Het was een avond van meesterschap.

Een avond waarop een deel van de cultuursector zijn kunnen fenomenaal tentoonstelde.

En Italië won. Met de rockband Måneskin en hun liedje Zitti e buoni (houd je bek en gedraag je) Een nummer over authenticiteit en je unieke zelf kunnen zijn. Een nummer waar het juryrapport over zei: ‘een schreeuw namens de misfits in deze van nepheid doordrongen maatschappij; sterk en rauw’.

Het internet ontplofte toen de uitslag bekend werd en de lovende tweets over de fantastische avond buitelden over elkaar heen. Met daartussen één nogal opvallende lezing van de staat der dingen. Het was Caroline (Kerolain) van der Plas van de Boer Burger Beweging (platteland/gezond verstand) die tweette: “De #woke ‘ik moet statement maken cultuur’ is er bij de bevolking dus niet. (...) De uitslag van Eurovision Songfestival zegt alles. Gewoon normaal doen is het gewone normaal. Gewone muziek verbindt.”

Nog even los van dat Caroline hier een sneer uitdeelde naar onze Jeangu Macrooy, die een deel in Sranantongo (de taal waarin slavenhouders en tot slaaf gemaakten met elkaar spraken) zong: ‘yu no man broko mi’ (je krijgt me niet kapot) wat daardoor direct een dikke vuist terug was naar genoemde sneer, was het vooral duidelijk dat Caroline het echt niet begrijpt.

Niets aan het Songfestival is normaal. Nu niet, en nooit geweest ook. Het is een viering van vrede in Europa na de twee wereldoorlogen. Het Eurovisie Songfestival is een festival van verbroedering en geeft juist ruimte om maatschappelijke taboes of politieke gevoeligheden aan te stippen. En dat verbindt. Alle artiesten die optreden zijn tópartiesten. Kunstenaars. En dan alle show daaromheen: de insane lichtplannen en decors. De dansers. Alle filmpjes die speciaal worden gemaakt. De hele productie.

Niet normaal, maar kunst en groots vakmanschap.

En Zitti e buoni, het nummer van Månoskin bezingt nérgens ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’. Integendeel. Het is een pleidooi om jezelf te kunnen zijn. Een statement te kunnen maken.

Toch vind ik het hoopgevend dat Caroline eerder blijk gaf juist groot liefhebber te zijn van het Songfestival. Een ook deed ze onlangs nog een opmerkelijke oproep in de Tweede Kamer voor een kunstwerk op het Plein: een monument voor de burger. Ze gaf daarbij weliswaar aan dat dit beeld maximaal 1000 euro mag kosten (en daar moeten we het echt nog even over hebben).

Maar bottomline is: Caroline is kunstliefhebber. We moeten haar alleen nog even uitleggen dat kunst niet ‘normaal’ vakmanschap is. En dat het waardering verdient.

Zeg maar net zoals een boer ook graag erkenning krijgt voor zijn onmisbaarheid.

Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden