Plus

We love you, Nouri

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Mario loopt het voetbalplein op. Eerst stond hij een tijd bij het hek - met hangende schouders, zijn handen in de zakken, blik op het gigantische spandoek dat in de verte aan het hek hangt. Maar nu loopt hij dan eindelijk voorbij de voetballende jongetjes, naar de beeltenis van een lachende Appie.

Er zijn meer mannen met dezelfde houding, dezelfde blik. Af en aan komen ze het plein op. Ze zijn alleen gekomen. Ze wonen in de Kinkerbuurt, maar ook in Enschede en zelfs in Duitsland. Nooit eerder kwamen ze in Geuzenveld, ze hadden er niets te zoeken. Maar de hele week bleef het gevoel knagen. Dat ongelofelijke verdriet om een van de grootste talenten van Ajax.

De mannen hebben allemaal hun eigen redenen waarom ze zo van Appie houden.

"Het was nog maar een jochie. Dit had zijn seizoen moeten worden."

"Toen hij klein was, werd hij al vergeleken met Zidane."

"Zag je die actie van hem laatst bij Jong Ajax? Hoe hij die tegenspeler om de tuin leidde? Heeft ie hier op het pleintje geleerd."

"En daarna zo bescheiden. Typisch Appie. Het was altijd de prestatie van het team."

"Hij was ontzettend aardig, maakte altijd een praatje."

"Tijdens zijn debuut bij de A-selectie vroeg hij of hij 'alsjeblieft' de vrije trap mocht nemen. Alsjeblieft - mijn eigen kinderen zeggen dat niet eens."

"Een voorbeeld voor de jeugd, de voetballerij, voor iedereen."

Mario zag op televisie hoe Abdelhak 'Appie' Nouri tijdens een oefenwedstrijd ineens neerviel. Hij wist meteen: dit is niet goed. De leraar uit Delft is niet religieus, maar hij heeft voor hem gebeden. Toen later het bericht kwam dat Nouri een ernstige hersenbeschadiging had en nooit meer zou voetballen, stonden de tranen in Mario's ogen.

Het idee dat het was afgelopen, dat het lieve joch nooit meer zou spelen, raakte hem diep. Daarom stapte hij vanmiddag in de auto naar Geuzenveld, naar het pleintje van Appie.

Het huis van de familie Nouri ligt op een steenworp afstand van het plein. In de voortuin twee volwassen mannen. Ze kijken naar de bloemenzee, de knuffels en de beeltenissen van Appie. Spandoeken liggen er ook: We love you, Nouri. Forever Appie. #StayStrongAppie.

Kinderen die op de stoep spelen, vinden de plotselinge aandacht voor hun buurt wel spannend. "Wilt u mij interviewen, mevrouw? Ik kende Nouri," zegt een jochie met een petje. "Mevrouw, hij liegt!" roep een jongen. "Hij wist niet eens wie Nouri was, tot hij in het ziekenhuis kwam." De kinderen lachen. Dan lopen ze weg, richting plein.

"We love you, Nouri!" gilt iemand nog.

Het jochie met het petje is blijven staan. "Het is niet waar hoor, mevrouw. Ik hou van Nouri."

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op vrijdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Zie ook: Hoe het verdriet om Nouri verbroedert en kijk terug hoe broer Nouri's Ajaxdebuut vlogde

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden