Plus Column

We leven in een rare wereld waar prima niet goed genoeg is

Ellen Dikker Beeld Wolff

Het seizoen zit nog in de ­benen, de verloren finale tegen Manchester United nog in het hoofd maar de geruchtenmachine rond de transfermarkt komt al flink op stoom. Klaas-Jan komt. Cassierra mag verhuurd. Aan Klaassen wordt getrokken. En wat doet Tete als er weer een jonge rechtsback uit Brazilië wordt gehaald?

Je zou denken dat die oververhitte voetbalmarkt bij de top hoort. Als er zo veel belangen op het spel staan, wordt alles uit de kast gehaald om het beste team bij elkaar te krijgen. En dan worden er harde keuzes gemaakt. Sommige spelers worden losgelaten, anderen nemen hun plaats in.

Maar in de jeugd gebeurt precies hetzelfde, zij het op kleinere schaal. Uit het team van mijn zoontje moeten vier jongens vertrekken. Het bericht was nauwelijks ingedaald of bij een van de jongens hing Almere City al aan de telefoon. Of hij misschien interesse had.

Twee andere jongetjes kwamen meteen op stage bij FC Utrecht. Dat liep op niks uit, maar ik hoorde onlangs dat een van de jongens toch een onderkomen heeft gevonden bij PEC Zwolle. Nummer vier draait al een paar weken opgewekt mee met AZ. Tegelijkertijd komen er bij ons jongens van ­Vitesse en Volendam bij.

Onze zoon was heel duidelijk. Als hij weg moest bij Ajax, wilde hij weer naar zijn oude club. Terug naar het vertrouwde nest waar hij met zo veel plezier had gevoetbald. Zijn oude team is nog vrijwel intact en bestaat grotendeels uit vriendjes die bij hem op school zitten. Hij zou de harde wetten van de topsport inruilen voor de gemoedelijke warmte van zijn oude club.

Maar deze week kreeg ik een appje van een bevriende moeder. Haar zoontje zit nog op de amateurclub. "Een slachting bij het eerste selectieteam. Zeven jongens eruit, pffff... zo sneu. Wat is het toch een harde wereld.'

Ik was in shock. En dat ben ik nog. Die jongens voetballen al vijf jaar met elkaar. Speelden afgelopen seizoen hoofdklasse en zijn kampioen geworden. Ik, inmiddels als buitenstaander, zou denken dat het niet beter kan. Een goed functionerend vriendenteam dat prima presteert. Die jongens wens je toe dat ze zo tot hun achttiende door mogen voetballen.

Maar we leven in een rare wereld. Waar prima niet goed genoeg is. We willen excellent. Op elk niveau wordt het uiterste gevraagd. Maar ontneemt onze ambitie niet ons plezier? Ik gun de wereld wat minder oververhitting. Hé, is daar niet een klimaatakkoord voor?

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief.

Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden