Opinie

'We kijken bij Baudet niet verder dan de spotlights'

Niets is te erg: de Instagramfoto van een naakte Thierry Baudet scoorde overal. Marcel Duyvestijn vraagt zich af waarom populistische politici alles kunnen maken.

Beeld Instagram Thierry Baudet

Daar ligt ie. Bakbruin en botergeil. Thierry Baudet. Hij kan dat. En hij mag dat, naakt op de rand van een zwembad. Hij weet dat zijn lichaam het internet overzwemt, dat er parodieën geknipt en geplakt worden, dat het beeld 's avonds bij de talkshows besproken wordt.

Het is jaloersmakend. Hij zit daar in een Zuid-Franse villa, met een stuk of tien vrouwen die zich uitsloven om 's avonds met de grote leider te mogen rollebollen door een bad van olijfolie. Dat kunnen niet alle politici zich veroorloven.

Op dezelfde dag postte Lodewijk Asscher een filmpje van zichzelf in een vluchtelingenkamp in Jordanië. Voorspelbare beelden, met tenten die openwaaien, stof en mensen die hulpeloos naar een Nederlandse politicus kijken. Asscher staat altijd lichtelijk gebogen, hij buigt zich nog meer als het om serieuze zaken gaat.

Dan knikt hij ernstig. Hij aait een kinderbolletje, zou het liefste een balletje trappen met een Syrisch jongetje, maar weet dat hij aan regels gebonden is, die zijn communicatieafdeling hem influistert. Onder het filmpje zit een verdrietig muziekje, dat zijn brekende stem versterkt. "Ik ben echt geschokt." Dan het PvdA-logo. Een mooi filmpje dat niet de aandacht kreeg die het ­verdient.

Twee politici. Twee electoraten. De een heeft een groeiend aantal jonge kiezers, die hun grote leider vooral 'verfrissend' vinden. Baudet benoemt dingen die de meeste mensen denken. De rek in zijn electoraat is er nog lang niet uit.

Als hij het slim aanpakt, kan hij de Trump van de Lage Landen worden. Daartegenover staat een gebogen man, vastgesnoerd in zijn eigen partij, met een klein, murw geslagen, zuurzeurderig electoraat. Hij kan het niet snel goed doen en kan zich geen verspreking permitteren.

Zaad proeven
Hoe is het toch gekomen dat populistische ­politici alles kunnen maken? Pim Fortuyn is het beste voorbeeld. Dat hij met zijn gekoketteer, overslaande stem, zijn hondjes, zijn kekke pakken de Feyenoordsupporter kon behagen, is bijzonder. Hij kon ver gaan. Dat hij aan het zaad van zijn jonge Marokkaanse minnaars kon proeven welk merk whisky ze hadden gedronken, vond de 'gewone Nederlander' helemaal niet erg.

Marcel Duyvestijn, publicist, was tot 2015 'liefdevol lid' van de PvdA

Ook Trump lijkt alleen maar sterker te worden naarmate zijn strapatsen idioter zijn. Dat hij vrouwen in het kruis grijpt, maakt niet uit. Dat hij met een pornoster het bed deelt terwijl zijn vrouw net bevallen is, vindt de conservatief-christelijke Amerikaan geen probleem. Liegen, bedriegen, verdraaien, het levert de populistische politicus alleen maar stemmen op.

Zet dat af tegen de misstappen van oud-PvdA-prominent Rob Oudkerk, die zijn leven lang in één adem met hoeren, snoeren en snuiven wordt genoemd. Toen hij het over 'kutmarokkanen' had, moest hij diep door het stof.

Net als die brave Stef Blok. Eén keer wilde hij wat rauwer overkomen. Iemand van communicatie zei dat hij vanuit het hart moest praten. Over de multiculturele samenleving. Over die bananenrepubliek die ooit van ons geweest is. Kon hij niet een keer de stem des volks vertolken?

Dat deed hij, in een keurig zaaltje in Den Haag. Met alle gevolgen van dien. Een paar dagen later hoort hij in zijn doorzonwoning in Enkhuizen dat ze allemaal boos op hem zijn. Op hem, de extreem saaie. Hij was ineens de grootste racist die er ooit had rondgelopen. Hij, Stephanus Abraham Blok, geboren in Emmeloord.

Een beetje kietelen
Terug naar Thierry Baudet. Wanneer komt het moment dat je wel alles kunt maken, dat je kunt liegen en bedriegen, dat je Trump en Poetin kan vereren, dat je met gecertificeerde racisten luncht en toch bijna de grootste in de peilingen bent?

Ik heb Thierry ontmoet, twee jaar geleden, bij een PvdA-bijeenkomst. Toen had hij alleen een denktank, was zijn zwembad leeg en zijn toekomst ledig. Hij was verlegen. Alles wat hij wilde, zei hij bijna timide, was een plek op een universiteit, waar hij les kon geven. De politiek was niks voor hem. Hij wilde schrijven, een beetje prikkelen, een beetje kietelen. Meer niet.

Hij bietste een sigaret bij een jonge PvdA'er en keek tevreden voor zich uit. De kabbelende kako­fonie van linkse mensen hoorde hij niet. Hij dacht aan zijn geboekte vakantie naar Zuid-Frankrijk. 'Dichtbij de lavendelvelden', waar hij heerlijk aan ging snuiven.

Op Instagram moeten politici bij zichzelf blijven. Baudet kan zich op zijn lichaam focussen, Asscher houdt het bij zakelijke bevlogenheid met het wereldleed Beeld Instagram
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden